Blog Sophie: Eerste keer weg zonder baby

eerste keer weg

Onze jongste is nu 5 weken oud en afgelopen weekend hadden we een bruiloft. In Duitsland. Vooraf twijfelde ik al: zou ik dat willen/redden? Zeker toen ik pas me 42 weken beviel, vond ik het wel erg snel. Echter, het is de derde en dat maakt sommige dingen ook wel weer wat gemakkelijker.

Ik weet nog dat ik na de geboorte van de eerste na acht weken naar een feestje ging. Bij ons om de hoek. Dat ging net. Om het half uur belde ik naar huis, naar oma die aan het oppassen was, of alles wel goed ging. Natuurlijk ging alles goed. Tegelijkertijd vond ik het surreëel om op dat feest te staan. Mensen kletsten met elkaar, dansten, dronken… en het enige wat ik kon denken was: halló, ik ben net bevallen, ik ben moeder geworden, zien jullie dat niet? Voor iedereen was de wereld gewoon door blijven draaien en die van mij stond behoorlijk op z’n kop.

Quality time
Nu hadden we dus een bruiloft. En niet zomaar om de hoek. En een oppas zou zich niet met één kind, maar met drie kinderen bezig moeten houden. Ik twijfelde. Mijn man niet. Bovendien hadden we het eerste plan (ook daar overnachten) al laten varen. Dat was echt te veel van het goede.

Met lood in mijn schoenen en tranen in mijn ogen vertrokken we. Uitgezwaaid door opa en oma en de drie meiden. Mijn man en ik hadden ons er ergens ook wel op verheugd. Even tijd samen, tijd om te kletsen tijdens de rit. Het bleef angstvallig stil. Ik kon na tien meter mijn ogen amper openhouden en hij zat met zijn gedachten bij zijn nieuwe baan. Tot zover de quality time.

Baby’s
Eenmaal daar vloog de tijd. Om de vier uur belde ik naar huis. Alles ging goed en ik hoefde me geen zorgen te maken, aldus oma. Ik voelde me zowaar wat rustiger worden. Kon even weer Sophie zijn, in plaats van alleen maar moeder. Hoefde niet te denken ‘als ik nu kook, kan ik straks de fles geven als de andere twee eten’ en dat was best even fijn.

Totdat het diner begon. Ineens zag ik overal baby’s tevoorschijn komen. Die hadden zich blijkbaar tijdens de receptie ergens buiten mijn netvlies bevonden. Ik zag zelfs een baby die niet ouder kon zijn dan mijn jongste. Erger werd het, toen er mensen naar me toekwamen om te zeggen dat ze het wel heel bijzonder vonden dat ik mijn baby had thuisgelaten. Nog maar 4,5 week oud en ik ging al weg! Wauw!

Buikpijn
Ik kreeg buikpijn. Die buikpijn werd erger, toen bleek dat het diner twee uur uitliep. Om 22.00 uur vond ik het genoeg. Echtgenoot GL probeerde me nog te kalmeren, want we hadden tenslotte het dessert nog niet gehad en het was onbeleefd om nu weg te gaan. Tja. Daar had hij misschien een punt, maar ik was niet meer voor rede vatbaar. Toen we thuiskwamen, lagen ze allemaal volkomen tevreden in een diepe slaap, totaal onwetend van hun paniekerige mama die naast hun bedjes stond. Het duurt wel even, denk ik, voordat ik weer wegga.