De eerste vreetbui

Als je iets 21 dagen lang volhoudt, is het al een gewoonte. Aan dat bemoedigende feitje klampte ik me vast aan het begin van Operatie Grieksos Bikinilijvos. Mijn visie van hoe ik eruit wíl zien in bikini en hoe dat er daadwerkelijk uitziet, verschillen nogal van elkaar, vandaar dat ik begonnen ben van het stukje bij beetje aanpassen hoe ik eet en leef.

Oink oink oink
Stap 1 was een van mijn vele opschrijfboekjes reserveren voor één specifiek doel: per dag opschrijven wat ik naar binnen werk. De allereerste dag bevat twee appelkoeken en een stroopwafel als lunch. Au. Die deden zeer om op te schrijven. I’m a little piggy, here’s my snout… De dagen daarna hield ik braaf bij wat ik at. Eten is schrijven. En ja hoor, na een paar dagen kwam hij voorbij: de eerste vreetbui. Ik wist dat het een keer zou gebeuren. Ging ik al mijn voorbereidingen door de plee spoelen en de hele kast leegvreten? Doordat ik jarig was geweest, was er nog verschrikkelijk veel ongezonde bende in huis. Chips, chocolade, popcorn… En ik zeg bende, maar ik bedoel heerlijke, goddelijke zoete en zoute snacks.

Zout en zondig
Ik deed de kast open en pakte de chips. De zak kraakte onder mijn vingers en ik kon het allereerste brosse, hamkazige zoutje al bijna proeven. Ik genoot even van de gedachte en legde de zak terug. Als ik die zak openmaak, eet ik hem leeg. En als ik hem leeg eet, moet ik in mijn boekje opschrijven ‘zak chips’. Mijn grootste probleem is stiekem eten: als niemand weet dat ik die Milka Oreo-reep naar binnen heb gewerkt, is het niet gebeurd. Maar nu kan ik mijn uitbarstingen niet meer voor mezelf verstoppen. Ik moet ze opschrijven, dus zijn ze echt.

Ja maar…
Goed, onderhandelde ik met mezelf. Als ik nou eens een handje chips neem? Ik grimaste. Juist. Alsof ik met een handje chips genoeg zou nemen. De zak open = de zak leeg. Zo simpel is het. Dus moet ik een alternatief vinden. Blijkbaar heb ik zin in iets zoutigs. Wat dacht ik van een kaastosti? Hm, eigenlijk wel een goed idee.
Uiteindelijk heb ik mijn vreetbui weten te beperken tot een kaastosti, een gekookt eitje en een blokje pure chocolade. Heel netjes, al zeg ik het zelf. Nu maar hopen dat ik de toekomstige cravings met dezelfde ijzeren zelfdiscipline het hoofd weet te bieden.

Foto: Dan Foy