Blog Sophie: De emotionele chantage van het ESF14

esf14

Mooie, mooie Conchita. Prachtige ogen omsloten door niet zo subtiel aangebrachte nepwimpers. Met je akelig jaloersmakende taille en je pronte borstjes. Ach Du, Conchita, met je schaduwbaard, zo perfect op je gladde gezichtje gegroeid dat er amper haren te zien waren. En dan die ontroering. Zo mooi. Zo dankbaar dat je was. Echt, je hebt de harten gestolen van iedereen.

Geen freak
Behalve dat van mij. Dat ligt niet aan jou, lieve meisjesman. Dat ligt aan de tijd waarin we leven. Vooraf werd het al duidelijk gemaakt door het aanwezige journaille. Je was géén freak. Nee, je had een boodschap. En nee, je was ook geen travestiet, sterker nog: je was geen man en ook geen vrouw en tegelijkertijd ook weer wel. Je wilde je niet vastleggen. Dat kwam omdat je vroeger zo gepest werd. Jouw baard is een protest tegen discriminatie en intolerantie. En dat is prima.

Je maakte een statement en won. Want je had ook nog een mooi liedje. Dat schijnt dan te helpen. En je zette een trend: mensen all over Europe schminken een baard of laten ‘m staan en zetten een pruik op. Het leek een wonder dat je in tijden zoals deze, waarin intolerantie en discriminatie welig tieren, toch eerste bent geworden.

Poespas
En dat is dus bullshit. Want wat er gebeurde was heel simpel. Niemand durfde meer te zeggen dat het best een beetje vreemd was, dat daar een vrouw stond met een baard of een man met een jurk. En dat heeft niets te maken met intolerantie maar gewoon met het feit dat je niet én een piemel én een poes kunt hebben. Nee, iedereen stond voor je op en maakte een diepe buiging. Uit respect.
Zo werkt het namelijk tegenwoordig. Tolerantie betekent automatisch intolerantie. Ben je niet voor, dan ben je tegen. Heb je een afwijkende mening, dan ben je intolerant. Vind je iets een beetje raar, dan discrimineer je. Maak je een grapje, dan ben je een racist. Niemand die dus nog de moed heeft te zeggen, dat die baard op dat mooie gezicht een beetje misplaatst leek. En dus kreeg je alle stemmen. Het was zelfs zo erg dat er met spanning gekeken werd naar landen als Wit Rusland of Oekraïne. Zouden zij punten geven aan een act die stond voor tolerantie?

Penis
En dat was waar het Eurovisiesongfestival dit jaar om ging: een statement maken. Daarom is het des te bewonderenswaardig dat Ilse DeLange en Waylon op de tweede plek terechtkwamen. Ik durf zelfs te beweren dat als Conchita geen baard had gehad, we eerste waren geworden. Ook al zong de Oostenrijkse manvrouw de sterren van de hemel met Rise like a Phoenix.

Ik probeerde zaterdagavond de teleurstelling van de tweede plek te verwerken, toen mijn man thuiskwam van een vrijgezellenfeest. Hij was net op tijd om Conchita voor de tweede keer te horen zingen. ‘Wat?’, zei hij lichtelijk aangeschoten, ‘heet dat liedje Rise like a Penis?’ En daar was meteen alles mee gezegd.

Beeld: ANP