En dat zonder Radmilo

geen

Omdat ik dus in september tegen allemaal bergen op moet fietsen voor de Tour for Life, moet er het een en ander gebeuren. En dan bedoel ik niet alleen: regelmatig op een zadel zitten. 

Niet obese, maar toch
Dat regelmatig op een zadel zitten, is natuurlijk de beste voorbereiding. Maar de basis moet goed zijn. En vorig jaar was mijn basis nou net iets te stevig. Ik bedoel: ik was een beetje te zwaar. Niet zo zwaar dat ik Wendy van Dijk op de koffie kreeg om me te vertellen dat ze me uit huis kwam takelen en Radmilo Soda mij toeschreeuwde terwijl ik een gewicht door het mulle zand moest trekken, maar wel iets te stevig om relaxed omhoog te kunnen fietsen.

Op het vlakke heb je van die kilo’s niet zoveel last. Maar o wee wanneer de weg een beetje omhoog gaat. Dan voelt het alsof die extra kilo’s tussen je spaken gaan hangen. Rij ik door de blubber? Is mijn band lek? Waarom gaat dit zo verrekte lastig? Oh ja, die weg omhoog is zo zwaar omdat jij zo graag chocotoffs at. Chocotoffs, het voedsel van de duivel. Net zoals risotto. En satékroketten. En speciaalbier. En bitterballen. En kaasstengels.

Tijdens de etappe die ik dat jaar meefietste in de Tour for Life, kwam ik de laatste beklimming nauwelijks fietsend boven. Mijn vetkwabben belemmerden me. Dus maakte ik een afspraak met een diëtiste.

Hoi Daniëlle
Want ik wil wel afvallen, maar dan wel verantwoord. Ik wil mezelf niet op een regime zetten van drie slablaadjes, twee stofvlokken en zes liter water. Dan val ik van mijn fiets. En bovendien word ik daarmee koningin jojo. Dat is niet de bedoeling.

Vandaar dat Danielle in mijn leven kwam. Die leerde mij om iets minder koolhydraten te eten. In ruil daarvoor mag ik wel volle melkproducten. En ik mag olijven, en groente, en vis, en soep en salades. Allemaal dingen die ik sowieso al graag at. Alleen dus geen gesnoep. En niet bij elke maaltijd drie bruine boterhammen.

No more zwangere buffel
Het afvallen gaat echt niet heel snel. Maar het werkt wel. En eerlijk gezegd kost het me ook geen moeite. Ik eet nog wel eens een bitterbal, en ik drink nog wel eens een Lentebock. Maar vorig jaar rond deze tijd was ik 86 kilo. En nu staat de teller op 77. Op de fiets scheelt dat nogal, kan ik jullie vertellen. Ik hijg niet meer als een zwangere buffel wanneer de weg omhoog gaat. Ik begin zelfs een beetje van klimmen te houden. Van je hartslag die omhoog gaat. Van staan op de pedalen en je grommend je tanden laten zien en vloekend de berg aanvallen.

En dat alles door Danielle. Die me heeft geleerd dat je stapje voor stapje af kunt vallen. En dat gezond eten, op die manier, helemaal niet lastig is. En dat alles zonder Radmilo Soda die tegen me staat te schreeuwen.