Er wacht een kus in je brievenbus

geen

De postbode wist allang hoe ik eruitzie zonder make-up en met coupe windhoos. Bovendien kwam hij daar ook helemaal niet voor.

Coupe windhoos
Ik heb nog nooit zoveel post ontvangen als in het jaar waarin ik een appartement deelde met mijn vriendin. Pakketjes, kaartjes, brieven, enveloppen en dozen. Allemaal geadresseerd aan haar.
De postbode stond altijd onderaan de trap als ik nét onder de douche stond. Of als ik druk bezig was met uitslapen. Of als ik anderszins niet toonbaar was voor de buitenwereld. In het begin wierp ik nog een blik in de spiegel, voordat ik de deur opende, maar al gauw was dat niet meer nodig. Hij had alles al gezien. Als ik niet snel genoeg beneden was, belde hij nog een keer aan. Hij kreeg lamme armen, had het koud en het kon hem geen reet schelen hoe mijn haar zat en of mijn mascara nu op mijn ogen, of op mijn wangen zat.

Voor Mayke
Er was nooit een pakketje aan mij geadresseerd. Zelfs de postbode dacht dat ik mijn vriendin was. Ik mocht tekenen voor haar pakketjes en de postbode wenste me er veel plezier mee. Ik bestudeerde dan het adres. Stond er niet toevallig heel klein ‘en ook voor Mayke’ bij?
Soms kregen we een kaartje van onze gezamenlijke vriendin. Die was dan voor de helft van mij. Theatraal plakte ik ze op het raam van de deur richting de woonkamer.
Eén keer lagen er twee chocoladeletters op de mat. Eentje daarvan was voor mij. Niet van de postbode, maar van de ouders van mijn vriendin. Zomaar. De chocolade smolt zowat onder mijn handen weg van ontroering. Mijn eerste pakketje sinds ik niet meer bij mijn ouders woonde.

Schrijven, likken, plakken, sturen

Nu woon ik samen met mijn vriend. Ik krijg nog steeds kaartjes van onze gezamenlijke vriendin. Ik hang ze nu theatraal op het prikbord in het toilet. Ook krijg ik nu kaartjes van mijn pakketjesvriendin. De laatste zei:
‘Hoi liefje,
Van mij een kaartje omdat je zo hard je best doet!
xxx’
Het is nauwelijks te beschrijven hoe het voelt als je een kaartje krijgt met zo’n boodschap. Er heeft iemand aan je gedacht en de moeite genomen om een kaartje uit te kiezen, te schrijven, een postzegel te kopen, likken, plakken én om het te versturen.

GEFELICITEERD
Het schandalige is dat ik zelf kaarten ontwerp. Blanco kaarten. Want kaartjes waar heel groot ‘GEFELICITEERD’ op staat en waar iemand binnenin zijn naam heeft geschreven, dat telt niet echt, vind ik. Nu schrijf ik wekelijks een blog, maar nooit een kaartje. En dat terwijl er thuis een rek vol zelf ontworpen kaarten staat. Het zijn nog maar proefdrukken, maar wat geeft het? De postbode heeft coupe windhoos getrotseerd, hoeveel erger kan het worden?

Dus postbode, ik heb mijn best gedaan. Het eerste kaartje is geschreven. En mocht mijn vriendin niet meteen open doen, onthoud dan: Je arm was nooit te lam om nog een keer aan te bellen.

© Beeld: privébezit