Extreem verlegen

Sinds ik uit huis ben belt mijn moeder niet meer voor me. Ik moet het nu zelf doen en ik krijg er hartkloppingen van. Ik schijt me bijna in mijn broek als ik als eerste een volle zaal binnen moet lopen en tijdens sociale interacties heb ik last van acute spraakgebreken. Een rood hoofd, trillende knietjes, stotteren, zweten, giechelen, alles erop en eraan.

Het hoofdstuk faalangst
Toen ik in de eerste klas zat kregen we een test. De uitslag was niet mals. Ik had een drie gescoord en dat betekende dat ik vreselijk last had van faalangst. Ik kwam in aanmerking voor faalangstbegeleiding. Als ik nog geen last had gehad van faalangst, dan had ik het wel gekregen van het feit dat mijn eerste cijfer een drie was. Hoe dan ook, ik durfde niet naar faalangstbegeleiding en daarmee was dat boek gesloten.

Verlegen trucjes
Ik ben sindsdien nauwelijks minder verlegen geworden. Ik heb wel talloze trucjes. Als ik moet telefoneren, dwing ik mezelf bijvoorbeeld om aan de lijn te blijven totdat de kiestoon wordt onderbroken. Het is een 50/50 deal. Ik voel me trots en opgelucht als ik het vol gehouden heb tot de voicemail en zodra er iemand opneemt durf ik toch niet meer op te hangen. Ik hou altijd deuren voor mensen open, zodat ik niet als eerste naar binnen hoef. Een beste borrel wil overigens ook nog weleens helpen. Als je het niet wist, zou je het niet weten.

Het populairste meisje
Zondag kwam ik per ongeluk in contact met het populairste meisje van de eerste klas. Ik was bang dat ze verbaasd zou zijn dat ik kon praten, maar verrassend genoeg keek ze er niet eens van op. ‘Jij was vroeger echt een engeltje’ zei ze. ‘Je kon ook zo mooi zingen.’ In een flits zag ik het weer voor me. Tijdens een muziekles moesten we ‘Ritme van de regen’ van Rob de Nijs zingen. Ik was bijna aan de beurt en had pertinent besloten om nooit in het openbaar te zingen. Even later zette ik te hoog in en beleefde ik de meest angstige momenten van mijn leven.

Werkelijk? Was dat hoe ze zich mij herinnerde? Ik leek dan misschien op een engeltje, maar toch wel één met hangende vleugeltjes. Een zwetende, stotterende engel met een rood hoofd en trillende knietjes, zeker? Maar het maakte mijn dag en ik was voor heel even iets minder verlegen. Lieve oud-klasgenoot, jij mag naar de hemel.

© Beeld: privébezit