Facebook Freaks!

Mensen op Facebook zijn kansloos, hebben geen normaal leven. En Twitterfiguren zijn nog erger. Elke minuut van de dag op hun schermpje staren, iedere gedachte in het luchtledige te gooien. Social media is geen verrijking, maar een verarming van een sociaal bestaan.

Uit de egocentrische kast
Nee, ik heb het niet één keer gehoord, maar driehonderd keer. Niet eens als aanval op mij. Ik ben zelf redelijk actief op social media namelijk. Goed, Twitter en Instagram volg ik steeds minder. Hoogstens twee keer per dag neem ik een kijkje, niets vergeleken met jaren geleden. Om meteen maar uit de egocentrische kast te komen, ik kijk dan voornamelijk om zelf iets te delen of voor mentions van mij door anderen. Dat gaat om luttele seconden.

Poep- en pies-updates
Facebook is een ander verhaal. Ik houd van Facebook. Zij die Facebook een ‘asociaal’ middel vinden weten niet waar ze het over hebben. Alvast mijn tweede schokkende statement: ik heb real life contact met mensen. Ongelofelijk, maar waar! Veel van hen zitten niet eens op Facebook, mijn jeugdige karateleden bijvoorbeeld. En natuurlijk al die mensen die zo zitten te bitchen op social media. Waar ik meestal niet op in ga. Ik hoef het Facebook-gospel niet te verkondigen, behalve nu in dit blog, om een punt te maken. Voor sommigen is het ook echt niets. Zeker als je vooral vrienden hebt die enkel uitgebreid de inhoud van hun toiletpot beschrijven in hun status. Dan begrijp ik dat de lol er snel af is.

Roddelqueen
Als ik alleen al denk aan de talloze mensen die ik met de jaren uit het oog ben verloren, via Facebook weer heb ‘gevonden’ en zelfs nieuwe (real life!) afspraakjes mee heb gemaakt. Oud-collega’s, klasgenootjes, vrienden. Niet iedereen hoef ik iedere week of maand te zien, daar heb ik helaas ook geen tijd voor. Maar dat betekent niet dat ik het niet leuk vind om te weten wat ze meemaken of waar ze mee bezig zijn. Ik word blij van foto’s, ik laat me graag verrassen en natuurlijk, diep van binnen, ben ik een vette roddeltante.

Wat is een ‘vriend’?
Waar ik Facebook (en vroeger ook Twitter) om roem, zijn de nieuwe contacten die ik gemaakt heb. Denk nou niet meteen dat ik zomaar iedereen als ‘vriendje’ accepteer (al vind ik 800 Facebook vrienden dan best ongeloofwaardig, maar goed). Er zijn weleens uitzonderingen. Mensen die ik heb ‘leren kennen’ via het bloggen, voornamelijk mede-bloggers. Veel van hen heb ik nog nooit real life ontmoet (mede omdat ze vrijwel allemaal ver van me vandaan wonen), maar daar zitten wel vrienden tussen. Waarom zou dat minder waard zijn dan een andere vriend die ik misschien ‘maar’ maandelijks spreek?

Compromis
Net als in real life, heb ik online ook maar een paar echte vrienden (en mensen die ik gewoon héél leuk vind om te volgen). Als je iemand per ongeluk leert kennen en vertrouwen, uren met elkaar kunt filosoferen, er voor elkaar kunt zijn, dan: who cares? Zonder ernaar op zoek te zijn, kan Facebook zomaar een weg zijn om uit je dagelijkse kringetje te breken, gelijkgestemden te treffen, mensen met dezelfde interesses en ideeën. Wat mij betreft geen verarming, maar een aanvulling op een sociaal leven. En op real life dates, laat ik m’n smartphone gewoon in mijn tas, Facebook Freak of niet. Beloofd!

© Beeld: Chantal Straver