Facebook-geest

Op 12 mei dit jaar overleed mijn schoonvader. Drie weken later plaatste hij een bericht op Facebook waarmee hij ‘Overleden’ als levensgebeurtenis toevoegde aan zijn Tijdlijn. Het was één van de meest hilarische en tegelijkertijd trieste dingen die ik ooit op Facebook heb gezien, en tot nu toe de enige keer dat ik niet op Vind ik leuk durfde te klikken.

Oneindig online
In het leven anno 2013, moet je niet alleen je fysieke zaakjes op orde hebben, maar ook je digitale. Immers, wanneer je overlijdt, laat je een flink digitaal spoor achter. Mensen worden geattendeerd op je verjaardag (tot lang na je dood), en omdat diensten als Facebook gratis zijn, eindigt het in theorie nooit. Ik heb er veel artikelen over geschreven en ik zou het eigenlijk beter geregeld moeten hebben. Maar ik heb geen digitaal testament, simpelweg omdat het me niet zoveel kan schelen. M weet mijn wachtwoorden en als ik het hoekje omduik mag ze mijn accounts beëindigen, vasthouden als herinnering, oftewel doen wat ze wil.

Gearriveerd in de hemel
Stiekem fantaseer ik echter ook wel eens over een ander realiteit. Over een dienst waarmee je je statusupdates van tevoren kunt inplannen, en die automatisch in werking treedt wanneer je, bijvoorbeeld, drie weken niet op je Facebook hebt ingelogd (in mijn geval is het dan haast wel zeker dat ik dood ben). Vooral de eerste post lijkt me hilarisch: Een foto van mij in wit pak, poserend met mijn breed glimlachende moeder (Photoshop) met op de achtergrond wolkjes en engeltjes, met daarbij de woorden: ‘Zojuist gearriveerd, het is hier fantastisch!’. Stel je eens voor wat voor feelgood-bericht dat zou zijn! En dan met enige regelmaat een update over mijn belevenissen daar in het hemelland. ‘Ik begin de kroketten nu wel een beetje te missen…’ zou een prachtige post zijn voor na een week of vijf.

Troost
Ik zou het geweldig vinden, ik denk mijn omgeving wat minder, al zou het grootste deel het wel iets vinden dat bij me past. Waarschijnlijk is het gewoon een heel slecht idee. Toch laat het me niet los dat het interessant zou zijn om na je dood statusupdates te kunnen plaatsen. Soms grappig, soms serieus, soms diepzinnig en soms gewoon om een beetje troost te bieden. Om zo, zéker wanneer je heel plotseling het loodje hebt gelegd, mensen langzaam te laten wennen aan je eeuwige afwezigheid.

Het balanceert ergens tussen heel grappig, heel mooi en heel morbide. Maar wat zou het interessant zijn, om je geliefden een steuntje in de rug te geven vanuit je kist (of potje). Al was het dan maar met behulp van kroketten…

Beeld: kzenon / 123RF Stockfoto