Het is maar een fase

fase

Het zal wel weer een fase zijn. Althans dat hopen we. We hopen dat A2 gewoon even niet lekker in haar vel zit en dat ze straks weer gewoon zal slapen. Tot in ieder geval zeven uur. En dat ze ’s nachts ook niet meer tig keer wakker wordt.

Er verandert veel in een kinderleven, maar als er iets constant is zijn het wel de fases. Vroeg wakker? Een fase. Drie weken niet te genieten? Een fase. Krijsend naar bed? Een fase. De hele dag aan moeders been hangen? Een fase.

Toegegeven, echt gemakkelijk heeft ze het niet gehad. Waar A1 heel gestaag tand voor tand kreeg en er pas later kiezen doorkwamen, kreeg A2 in vier maanden tijd haar hele gebit. Tanden en kiezen vechten om voorrang, het tandvlees is constant wel ergens gezwollen. ’s Nachts jammert ze, overdag wil ze het liefst zacht voedsel. Ze is hangerig, moe, gilt al als ze alleen al haar zus ziet (die dan nog geen speelgoed heeft afgepakt) en wil alleen maar bij mij op schoot. Ook wel gezellig, want normaal zit ze geen seconde stil.

De oudste, net een week op de kleuterschool, kan haar ogen amper openhouden als ze eenmaal thuis is. Zij valt standaard in slaap als het avondeten bijna klaar is, wat een hoop gedoe oplevert aan tafel. En echt, we begrijpen het. We hebben er erg veel begrip voor. We snappen dat onze meiden heel erg moe zijn. Dat mama in slaap valt bij de logopedie van de oudste, is misschien iets minder handig.

We houden vol. Terwijl mijn lijf steeds logger en zwaarder wordt, terwijl bukken echt niet meer verstandig is, banden opgerekt worden en de maagzuurmarathon begint, probeer ik nog een was in de wasmachine te duwen, de strijk bij te houden, de vloer te dweilen, te werken en de hond niet te verwaarlozen.

Misschien is het tijd dat A2 van twee slaapjes overdag naar één middagslaapje gaat, maar eerlijk gezegd ben ik daar nog niet aan toe. En dus leg ik haar, tegen beter weten in, op bed, zodat ik zelf ook even kan gaan liggen. Natuurlijk trek ik aan het kortste eind. Om zes uur ’s ochtends gaat onze persoonlijke wekker namelijk weer af en gilt ze meteen het hele vermoeide huis wakker. We zetten door, want het is maar een fase. Of althans: dat hoop ik met heel mijn hart.

CC foto: fantasja