Feest in je hoofd!

Sinds kort komt er zoveel lawaai uit Katja dat er geen twijfel mogelijk is: Josti-fase. Ik weet niet meer  wanneer die precies bij Elke (4) begon, maar het leuke van een tweede kind is dat je een nieuwe fase meteen herkent.

Ongeremd
Katja is nu twee jaar en twee maanden oud en man wat is dát heerlijk. Haar woordenschat groeit met de dag, ze kan korte zinnen maken en zingt liedjes. In haar kleine peuterbrein buitelt al die nieuwe informatie door elkaar heen. Het is feest in haar hoofd! Daarom barst ze regelmatig uit in luid gezang en gezwets. Gewoon omdat het kan.

Zwambal
Wil ze dertig keer achter elkaar toonloos ‘schaapje, schaapje, heb je witte voet?’ zeggen en daar heel hard bij stampen? Dan doet ze dat. Zin om heen en weer te wiegen en te zingen over een blauw konijntje? Check. Beetje achter haar karretje door de kamer stappen, terwijl ze maar wat voor zich uitzwamt? Just do it.

Oordeelloos
Ik kijk er met een mengeling van vertedering en bewondering naar. Zo ziet het dus eruit als je niks vindt van jezelf én je omgeving en je niet bekommert om wat mensen van je zouden-kunnen-denken.

Moest ik schreeuwen?
We waren laatst in het bos. Elke en Katja waren op geheel eigen wijze aan het hummen en bewegen. Het zag er zo relaxed uit, dat ik besloot mee te doen. Waar te beginnen? Moest ik schreeuwen? Dat voelde nogal geforceerd. Moest ik gek bewegen? Nah, tikkie infantiel. Heen en weer wiegen, gekke geluiden maken en zelfbedachte liedjes zingen? Vergeet het maar. Het ging helemaal niet. Het vermogen om alles los te laten bleek bij mij volledig verdwenen.

Relax
Met de wetenschap dat ook bij mijn kinderen ooit de gêne en het oordeel zullen toeslaan, kijk ik met nog meer plezier naar hun gedoe. Van zoveel dolce far niente kan ik alleen maar dromen….

Foto:  ©Nike Martens