Femke probeert zichzelf te blijven – Deel 4: Waarom zijn eerste verjaardag vieren?

opgevoed

In het Fries hebben wij een spreekwoord: Pikerje net, it komt doch oars. Oftewel: pieker niet, het komt toch anders. Spreuken op een tegel – deze hing vroeger bij ons boven de voordeur – ik weet niet hoor. Want a: zet dat piekeren maar eens ‘gewoon’ uit en b: het is zo pathetisch om het leven in een paar woorden te vangen…Toch dreunt ie de afgelopen tijd door mijn hoofd.

Deze week wordt Seth 1 jaar. Vroeger werd ik weleens voor eenjarigenverjaardagsfeestjes uitgenodigd, die in mij altijd zeer ontwijkend gedrag opriepen. Ik ging dus ook niet. Behalve naar dat van mijn neefje.

Seth heeft sinds een paar dagen iets nieuws ontwikkeld. Dan kruipt ie naar me toe, trekt zichzelf op de bank, pakt mijn hoofd en kust me met open mond. Hij richt op mijn lippen, maar soms treft ie mijn wang, een deel van mijn oog of gewoon het kussen.

Ik blijf de afgelopen dagen ook maar naar hem staren. Toen zijn vader hem gister (met stokjes!) noedels met zoetzure saus en tofu voerde, bijvoorbeeld. Of hoe hij begint te briesen als hij de stofzuiger ziet, hoe hij een doekje pakt en de kastdeuren begint schoon te vegen. Dat hij bij vrienden onder een hertengewei gaat zitten en iets zegt wat klinkt als: ‘Mooi hè?’ Hoe hij dit weekend naar het raam snelkroop en keihard uit zijn maillot ging, omdat ie voor het eerst zag hoe de sneeuw zich uit de lucht liet draperen. Of ons ochtendritueel: in mijn armen liggen, niks zeggen en nog even het laatste restje nacht uitblazen. “Zeg eens mama,” zeg ik met meer liefde dan ik ooit voor mogelijk hield. “Paaaapa.”

De afgelopen dagen denk ik veel aan afgelopen jaar. Aan hoe op de dag dat hij geboren werd, er nóg een nieuw leven begon. Namelijk dat van mij. Niet dat ik iemand anders werd, maar wel dat ik pardoes in een nieuwe wereld gewandeld was. Eentje waar de zorgeloosheid toch stiekem best een beetje uitgelopen was. En o ja: in het afgelopen jaar liep werkelijk NIKS zoals dat ik van tevoren gedacht had.

Zojuist heb ik een Elmo-taart besteld met Seths naam erop. Verder heb ik dertig meter slingers gescoord, een houten schoonmaaksetje (gezien zijn recente passie voor de stofzuiger) gekocht en een kaarsje om uit te blazen. Uitnodigingen verstuurd? Nee, dat dan weer niet.

Soms moet je een baby krijgen om eindelijk te snappen wat mijn beppe vast ook al tegen mijn vader zei: “It komt doch oars.”
Fuck. Heb ik nu een tegelwijsheid omarmd?
Ja, en sa ist mar krekt!


Femke (35) is freelance journalist. Je kent haar van VIVA, en nu blogt ze ook om de week voor VIVA MAMA. Ze heeft een relatie met Niek (39) en samen hebben ze zoon Seth (1).

Lees ook:

Femke probeert zichzelf te blijven – deel 1: Kots
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 2: Waarom ik nooit meer nee wil zeggen
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 3: Of je je kind even thuis kunt laten

Beeld: Maaike van Haaster