Femke: ‘Als ze roept ‘ik moet plassen’ zeg ik vaak: ‘doe maar in je luier’

Femke Rodenburg

Femke Rodenburg (36) woont met haar man en drie dochters van 2, 4 en 7 in het pittoreske Woerden. Voor Viva Mama deelt ze hoe het is om als journalist – naast het hysterische gezinsleven – er ook nog een sportief en sociaal leven op na te houden.

Zindelijkheidstraining: doe maar in je luier

Ik zal het maar direct bekennen: ik faal enorm als het gaat om het zindelijk krijgen van onze jongste dochter. En dat is niet omdat zij -een bijdehante peuter van ruim 2,5- er geen interesse in heeft, maar omdat ik er geen zin in heb.

Bij de oudste begon ik met ruim twee jaar enthousiast het potje te promoten. Ik sloeg luierbroekjes in, kocht leuke hemdjes en onderbroeken en maakte beloningsstickerkaarten. Tig keer per dag ging ik met haar naar het toilet, meestal zonder resultaat. En als er dan wel resultaat was, overlaadde ik haar met complimentjes, maakte ik foto’s van de inhoud van de wc-pot om die vervolgens trots naar alle opa’s en oma’s te appen.

Ook bij de tweede heb ik er echt wel werk van gemaakt om haar uit de luiers te krijgen. Ook al betekende dat dat ik soms met drie kinderen door de stad rende onderweg naar de HEMA, omdat ze opeens heel nodig moest plassen. De inspanningen hadden succes: ook zij was ruim voor haar derde verjaardag zindelijk.

Derde

Maarja, als derde in een gezin ben je letterlijk het ondergeschoven kindje. Je loopt in de kleren van je oudere zussen, krijgt veel eerder snoep en chips dan goed voor je is én loopt onnodig lang met een pamper aan je kont.

Ik betrap mezelf erop dat het fanatisme om haar zindelijk te krijgen ver te zoeken is. Ik vind het gedoe, heb er even geen zin in en gebruik het coronavirus als smoes. Want zie nu maar eens een openbaar toilet te vinden als je in het centrum loopt met een peuter die het bijna in haar broek doet.

En dus hoor ik mezelf zeggen als ze roept ‘ik moet plassen’: doe maar in je luier. Wat ze vervolgens ook moeiteloos doet. De keren dat ik wel met haar naar het toilet snelde, bleek ze dat trouwens ook al gedaan te hebben dus dat vergroot mijn motivatie niet.

Poepluier

Hoewel ze dus minimaal gestimuleerd wordt, boekt ze wel vooruitgang. Waar ze vroeger gerust een half uur doorspeelde met een poepluier, komt ze nu direct na het uitpersen van haar drol vragen of ik haar wil verschonen.

Op eigen verzoek draagt ze inmiddels, net als haar grote zussen, hemdjes en onderbroeken. Maar dan dus met een luier eronder. En ze lijkt het prima te vinden.

En ik dus ook. Voor nu dan. We hebben nog een paar maanden de tijd om haar ook voor haar derde zindelijk te krijgen. Als het straks mooier weer is en de toiletten bij winkels en restaurants zijn weer toegankelijk dan ga ik er echt werk van maken. Denk ik.

Misschien heeft mijn luiheid er stiekem ook gewoon mee te maken dat ik mijn kleinste meisje graag nog even klein houd. Het gaat al zo hard.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief