Femke: ‘Na twee weken ploeteren zijn we overstag gegaan: noodopvang is aangevraagd’

Femke Rodenburg

Femke Rodenburg (36) woont met haar man en drie dochters van 2, 4 en 6 in het pittoreske Woerden. Voor Viva Mama deelt ze hoe het is om als journalist – naast het hysterische gezinsleven – er ook nog een sportief en sociaal leven op na te houden.

Als journalist beoefen ik een zogenoemd essentieel beroep en daarmee heb ik recht op noodopvang. Maar het recht hebben en het ook ‘opeisen’, vind ik twee heel verschillende dingen. Bovendien red ik geen levens in een ziekenhuis of zorg ik ervoor dat anderen kunnen eten of reizen. Als ik niet werk, is dat misschien vervelend voor mijn baas en collega’s, maar de rest van Nederland heeft daar weinig last van. En dus regelden we het tot nu toe zelf.

Multitasken

Afgelopen voorjaar was het negen weken lang multitasken om het thuisonderwijs, thuiswerken en moederen te combineren. Helemaal in de eerste weken waarin we de opa’s en oma’s niet wilden inschakelen. Maar zo goed en kwaad als het ging, sloegen we ons er doorheen. Gelukkig was er het heerlijke weer, onze fijn tuin en maar één schoolgaand kind waarbij we niet vreesden voor leerachterstanden. Ik kon zelfs genieten van de voordelen van deze thuisquarantaine.

Toen vorige maand de tweede scholensluiting werd aangekondigd, zag ik het al iets minder zitten. Behalve dat de rek er inmiddels een beetje uit is, zijn we ook weer negen maanden verder. En dus hebben we nu twee kinderen op school -waarvan één in groep 3- en een rebelse peuter die niet meer ’s middags slaapt. Hierdoor zag ik de uitdaging al groter worden.

Noodopvang

Ik dacht weer even aan die brief van mijn werkgever die al sinds maart in mijn bezit is. Daarin staat dat ik een vitale functie uitoefen waardoor ik aanspraak kan maken op de noodopvang. Maar meteen kwamen daar de berichten van het kinderdagverblijf en de basisschool. Ze leken nog dringender dan de vorig keer te vragen of je alleen gebruik wil maken van de noodopvang als je het écht niet anders kunt regelen.

En dus begonnen we na de kerstvakantie weer met z’n allen thuis. Om toch nog enigszins te kunnen werken en helpen bij het thuisonderwijs werden de opa’s en oma’s volop ingeschakeld. Ook de oppas vlogen we in om de luidruchtige peuter mee naar buiten te nemen, zodat de oudste het dictee in de zoom-meeting wel kon verstaan.

Maar het is bijna niet te doen en zorgt voor veel onrust en frustratie bij ons alle vijf. En dus zijn we na twee weken ploeteren overstag gegaan: de noodopvang is aangevraagd. Het voelt een beetje als een zwaktebod. Want ook wij gaan de leerkrachten en leidsters nog meer belasten door onze kinderen toch twee dagen in de week bij ze te brengen.

Toch moet ik bekennen dat het heel veel lucht geeft dat ik vanaf volgende week weer twee dagen ongestoord kan werken en zonder gedoe de deur uit kan voor een interview of snel nieuws. En volgens mij is het voor de opa’s en oma’s stiekem ook best fijn om weer even een stapje terug te kunnen doen. En verder hoop ik vooral heel hard -voor mezelf en al die andere vaders en moeders- dat die noodopvang maar voor één week is.

Femke Rodenburg (36) woont met haar man en drie dochters van 2, 4 en 6 in Woerden. Ze werkt als journalist en heeft daarnaast ook nog ambities op het gebied van sporten en sociale contacten.

Femke Rodenburg (36) woont met haar man en drie dochters van 2, 4 en 6 in Woerden. Ze werkt als journalist, heeft daarnaast ook nog ambities op het gebied van sporten en sociale contacten en probeert dat alles te combineren met de chaos van het gezinsleven.