Femke probeert zichzelf te blijven – deel 3: Of je je kind even thuis kunt laten

opgevoed

“Zullen we lunchen?” mijn vriendin belt voor een spontane date.
“Ja. Leuk!” zeg ik meer dan blij.
“Bij dat nieuwe tentje met die cactussen?”
Ik ben er al eens eerder geweest: Perzische tapijten, veel planten, schemerlicht en lekkere broodjes. Ik kijk naar buiten. Het regent en niet zo’n beetje ook. Boven ligt Seth te slapen. Het is 10 uur. Ik kan hem er om 11 uur uithalen en dan snel aankleden. Dan pakken we de bus, want met die pijpenstelen en een paraplu zijn we toch een beetje van suiker.
“Over een uurtje?” zegt mijn vriendin. “Want dan kunnen we even goed bijkletsen, hebben we al zo lang niet gedaan.”
Ze heeft gelijk, althans, we kletsen wel bij, alleen anders dan voordat ik Seth op de wereld zette. Als ik oppas regel of Niek thuis is dan is het wel als vanouds. Bijkletsen met Seth erbij vindt ze lastig, zoals meer vriendinnen.
“11 uur red ik niet. Ik heb Seth vandaag hè?” stamel ik.
Het is stil aan de andere kant. Hoor ik daar een zucht?
“Ik heb om 13.30 uur weer een andere afspraak, dus dan gaat het niet lukken. Andere keer!” En ze hangt op.

Die middag gaan Seth en ik met z’n tweeën lunchen in dat nieuwe hippe tentje. Het begint meteen goed: er is een trap en daardoor kunnen we niet naar binnen met de kinderwagen. Ik geef niet op en til de wagen naar boven. “Hebben jullie een kinderstoel?” vraag ik. De vrouw kijkt me aan alsof ze het in Keulen hoort donderen. “Euh nee,” en met haar high waisted jeans en cropped top paradeert ze weg. Seth, de schat, blijft lachen naar iedereen en zwaait naar de planten aan het plafond. Ik mis mijn vriendin, jammer dat ze niet mee wilde. Ik moet denken aan de pannenkoekenboerderij net buiten de stad. Ze hebben er kinderstoelen te over, pannenkoeken en bakfietsen in rijen voor deur. Je krijgt er een kleurplaat als placemat.

Dit weekend zijn Seth, Niek en ik in Göteborg. Rond lunchtijd duiken we een tentje in. Onze entree is groots en meeslepend, want de gevoelstemperatuur buiten is -9, en als we alle mutsen, handschoenen en jassen uit hebben, kijken we rond. Vintage stoelen, Zweedse design en vrouwen met knotjes achter de bar. De menukaart: vers, biologisch, heerlijk. In de hoek staan kinderstoelen opgestapeld, rijen hoog. Ik tel tien stellen en vrienden met kinderen aan tafel. Geen gekrijs. Geen gegil. Gewoon gezellig. Naast ons drie hiphoptypes op de bank in joggingbroek en petje. Naast de mannen zit een kind van 2 te kleuren. Ze praten en doen gek met het meisje. En laten ze nu foto’s van baby’s aan elkaar zien?

Niek en ik glimlachen. Seth ook, natuurlijk. En dat doen we dit weekend nog heel vaak daar in Zweden. We hebben ons alle drie nog nooit zo welkom én normaal gevoeld. En daarvoor hoefden we niet eens pannenkoeken te eten (niet dat daar op z’n tijd iets mis mee is overigens).

Zal ik mijn vriendinnen bellen en vragen of ze hier spontaan langskomen?


Femke (35) is freelance journalist. Je kent haar van VIVA, en nu blogt ze ook om de week voor VIVA MAMA. Ze heeft een relatie met Niek (39) en samen hebben ze zoon Seth (10 maanden).

Lees ook:

Femke probeert zichzelf te blijven – deel 1: Kots
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 2: Waarom ik nooit meer nee wil zeggen

Beeld: Maaike van Haaster