Femke probeert zichzelf te blijven – deel 1: Kots

femke

Het zou een heerlijk avondje worden bij mijn ouders. Mijn zus is er met man en kind, mijn broer en zijn zwangere vrouw en wij: Niek, Seth en ik. Als iedereen klaarzit in de auto richting het Hoge Noorden, ren ik nog snel naar binnen. “Even een zetpil voor Seth pakken,” zeg ik. Misschien omdat ik ook wel had opgemerkt dat onze alleseter gisteravond zijn diner eigenlijk niet wilde, en dat die immer goedlachse gozer telkens een traantje wegpinkt.

Eenmaal bij mijn ouders wil hij toch graag de afstandsbediening in zijn handen en aan zijn tanden en glijdt de yoghurt er goed in. En dan gaan we avondeten. Ik geef Seth wat aardappel en nog voordat de lepel zijn tong raakt, zie ik zijn hoofd rood aanlopen. Een collega vertelde me ooit over projectielbraken. Dat ze dat zo’n mooi woord vond (en dat het gegeven nog indrukwekkender was). Indrukwekkend was het. Seth zat eronder. Ik zat eronder. Boven verschoon ik hem.

Daar komt de rest er aan de onderkant ook uit. Toevallig net als ik de oude luier wegpak. Niet gauw daarna stappen Seth en ik onder de douche, want er was weinig onbevlekt gebleven. “Gaat ie?” vraagt Niek. Kijk ik als een hert in naderende koplampen? Seth jammert en jammert. Ik denk alleen maar: wat moet ik doen? Wat kán ik doen? “Iemand?” roep ik in de woestijn. Mijn moeder: “Geen eten meer geven, lekker in bed stoppen.” “Een zetpil?” vraag ik. Want hé, die had ik maar mooi meegenomen en dat jammeren betekent toch dat ie pijn heeft? “Nee,” zeggen mijn zus en moeder. Seth zwijgt, want met 10 maanden kan ie nog niet praten.

Ik google en vind veel tips. Zoals: veel water geven, niks geven. Weinig kleren aan, veel kleren aan. PAS OP DAT IE NIET UITDROOGT! Gelukkig hebben we een dokter in de zaal en roep ik mijn schoonzusje erbij. (Ik voel me toch altijd wat bezwaard om artsen in hun vrije tijd aan hun jasje te trekken en ik overdrijf vast weer.) “Kleine beetjes water en melk geven. Zeker de helft van wat je normaal doet. Geen pap, geen vast voedsel. En zeker een zetpil.”

In mijn hoofd tel ik terug: twee dagen geleden was ie op de crèche. We zijn inmiddels ook al vier maanden verkouden in ons huis. “Maar dat is allemaal goed voor de weerstand toch?” vroeg ik laatst aan mijn huisarts. “Nee hoor, vroeger gingen jullie toch ook niet naar een crèche? En daar heeft je weerstand niet onder geleden.”

Midden in de nacht kotst Seth zijn bed onder. Zijn ogen draaien. Hij ademt zwaar. Wat doet een moeder nu? vraag ik me af. Dan leg ik hem op mijn borst. Hij nestelt zich, knort en glimlacht als ik hem aai. Een heerlijk avondje was vervlogen.

Maar mijn zoon knort en lacht even, gelukkig.


Femke (35) is freelance journalist. Je kent haar van VIVA, en nu blogt ze om de week voor VIVA MAMA. Ze heeft een relatie met Niek (39) en samen hebben ze zoon Seth (10 maanden).

Beeld: Maaike van Haaster