Femke probeert zichzelf te blijven – deel 10: Wat je als moeder nooit vergeten mag

femke

“Hoe oud was Seth eigenlijk toen ie voor het eerst ging kruipen?” vraagt een vriendin. “Zes maanden? Vijf? Zeven?” Om eerlijk te zijn, ben ik het vergeten. Wat op zich raar is, aangezien de man 14 maanden is, dus hoe lang kan het geleden zijn?

“En wanneer verving je een fles voor eten?” Weer kijk ik haar beschamend aan. Met logisch nadenken kom ik een eind, maar om eerlijk te zijn: ik heb ook nu geen idee. Als een soort test besluit ik andere momenten, die er voor een jonge moeder toch stiekem best toe doen, in kaart te brengen.

Eerste lach: 4 weken, ja dat weet ik zeker.
Eerste omrol: geen idee.
Eerste nacht doorslapen? Ik weet nog dat we toen ie zes weken was een keer in slaap zijn gevallen en dat we om 5 uur wakker werden. Ja, dat moet het moment zijn geweest dat we ontdekten dat hij best een voeding minder kon hebben?
Wanneer vielen wij voor de charmes (en het geluk) van de Dr. Brown-antikrampfles?
Wanneer gingen we voor het eerst met z’n drieën naar buiten? Ik weet nog, de kraamhulp was er nog.
Hoe heette de kraamhulp? Elly, op zeker. Ze had tanden als Tante Thea en elke ochtend als we de sleutel in het slot hoorden, dansten we van opluchting.
Wanneer zei ie voor het eerst ‘papa’? Al vrij snel. Maar wanneer, geen idee. ‘Mama’ daarentegen weet ik wel: dat zegt ie pas sinds een paar weken.
Zijn eerste vliegtuigtrip: Zweden, in december. Of telt onze terugkeer uit New York ook?
Buitenlandervaring so far: yes, check: weet ik nog. In de bergen. Twee keer al zelfs.

Ik weet veel, maar ook veel is niet meer terug te vinden in mijn brein dat sinds ik moeder ben aan behoorlijke aftakeling onderhevig is.

Wat doet het er eigenlijk toe? Zul je misschien nu denken. Nou, veel.

Want eenmaal thuis pakte ik Seths geboorteboek erbij. Een zwart boekje waarin ik sinds hij in mijn buik zat brieven aan hem schrijf. Alles zit erin: zijn geboortekaartje, de echo’s, een verslag van de bevalling, van wat ik hem wens als ie later groter is, hoe hij is, wat hij doet, wanneer hij lacht of huilt. Wat we samen doen, waar we wonen, welke muziek we luisteren, waar we heenreizen. Ik leg zijn leven vast vanaf het begin.

“Omdat je echt alles vergeet,” zei Nieks grootmoeder. “Ik heb het bij al mijn zes kinderen gedaan. Het zijn dierbare documenten,” zei ze toen we haar vertelden dat ik zwanger was. We zaten in de tuin. Een van haar zes kinderen is Nieks moeder. Ze is er helaas al veel te lang niet meer. Maar haar geboorteboeken van Niek wel. Die staan bij ons in de kast. Ik pak ze vaak. Dankzij haar brieven weet ik dat Niek en Seth veel op elkaar lijken. Hun ontwikkeling lijkt synchroon. De eerste zes weken, krampjes, het huilen: hoe herkenbaar. De gulzigheid: o dus daar heeft ie het van. Hun blonde krullen identiek. Hun eerste stapjes hetzelfde. En de liefde voor onze prille zonen even groot en mooi.

Laatst vroeg ik aan mijn eigen moeder hoe laat ik geboren was. Dat wist ze niet meer precies. Van Niek en Seth weten we het wel.
Daarom: geboorteboek. Er is immers zoveel meer dan dat je brein onthouden kan.


Femke (36) is freelance journalist. Je kent haar van VIVA, en nu blogt ze ook om de week voor VIVA MAMA. Ze heeft een relatie met Niek (39) en samen hebben ze zoon Seth (1).

Lees ook:

Femke probeert zichzelf te blijven – deel 1: Kots
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 2: Waarom ik nooit meer nee wil zeggen
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 3: Of je je kind even thuis kunt laten
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 4: Waarom zijn eerste verjaardag vieren?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 5: K3?! Zo heb ik je toch niet opgevoed?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 6: Hoe weet je of je een moeder bent?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 7: Van wie heeft ie het?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 8: De beste praktische tip die je als moeder kunt krijgen
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 9: Word ik dan toch blij van de kinderboerderij?

Beeld: Maaike van Haaster

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.