Femke probeert zichzelf te blijven – deel 9: Word ik dan toch blij van de kinderboerderij?

femke

Het voordeel van baby’s is dat ze zo logistiek handig zijn. Dat gevoel heb je niet als je een weekendje (wat zeg ik: een nachtje) weggaat. Want met een campingbed, wandelwagen, fles, kleding, extra kleding, luiers, beddengoed, slaapzak en dan ook nog een minitasje voor jezelf, is elke gemiddelde auto snel gevuld.

Maar baby’s kun je wel in hun kar leggen als je bij vrienden aan het eten bent, ze willen mee als je nog snel een cadeautje in de stad gaat scoren of juist de frisse wind door je haren laat gaan op het schelpenpad in de duinen (het strand is dan weer lastig, want zand en wielen zijn geen goeie combi). Baby’s willen na een fles in een lunchtentje gewoon een beetje bij je zitten (of liggen) als jij geniet van iets wat heel ingewikkeld is om zelf te maken (thuis prop je er toch vaak een boterham met pindakaas in). Baby’s houden van terrassen waar je bier kunt drinken in de lage middagzon en van rustig slapen terwijl de auto monotoon motort.

Potentieel dan, hè? Niet dat ik dit allemaal regelmatig deed, want Seth ging dan vaak niet slapen. Maar toch: zo’n babyleeftijd geeft je stiekem een beetje vrijheid, vleugels.

Seth is geen baby meer. Van de week waren we met hem op bezoek bij Nieks grootmoeder van 91. Haar huis was een grote ontdekkingstocht: beeldhouwwerken van Nieks oom (‘Aai, aanraken, slaan!’), stenen die schitteren in de zon (‘Liever niet mee gooien liefje’), een glazen tafel, lampen met kleine knopjes (‘Aan/uit’) en ramen van onder tot boven met daarachter een joekel van een tuin met vogelhuizen en vijvers. Tijdens het koffiedrinken en taart eten bleef hij zitten, want daar aan de tafel ontdekte hij de kracht van chocolade met slagroom. Verder was het huis te klein en de wereld te groot.

Diezelfde middag gingen Niek, Seth en ik langs bij vrienden om te lunchen. Ik had de kinderstoel meegenomen en meneer zat keurig het eerste broodje mee te doen met het tafeltafereel. Maar zijn oog viel op de trap naar boven (‘Open, open’). Al vrij snel was ie niet meer te houden. En daar ging Niek. Trap op, trap af. Trap op, trap af. We probeerden nog boekjes. Een doosje. Een broodje. Maar zitten bleek geen optie meer.

We zagen het. Het was tijd. Tijd om iets te doen waar hij vooral wat aan had.

We zijn op de kinderboerderij. Seth banjert het grote terrein op, met zijn echte schoenen. ‘Hai!’ ‘Daag!’, gilt hij naar de andere kinderen (die ‘Daag’ heeft ie van Pino gejat.) Glimlachen kun je het niet noemen. Het is alsof ie voor het eerst een bountystrand oploopt. Hij klapt en kijkt of Niek en ik wel meelopen. Of we wel zien wat hij ziet. Namelijk, een HEEL GROTE HAAS. KIPPEN. En joehoe, KONIJNEN! Hij snuft zijn neus zoals wij altijd doen tijdens het voorlezen.

“This is it, hѐ?” vraag ik aan Niek.
“Jep,” knikt hij lachend.
We zuchten. Verderop zie ik picknickbanken met ouders die koffie uit meegebrachte thermosflessen drinken. Gelukkig is Seth ondertussen de loslopende pauw aan het pakken. Hij kirt. Kijk, en daar ga ik dan weer van glimlachen.


Femke (36) is freelance journalist. Je kent haar van VIVA, en nu blogt ze ook om de week voor VIVA MAMA. Ze heeft een relatie met Niek (39) en samen hebben ze zoon Seth (1).

Lees ook:

Femke probeert zichzelf te blijven – deel 1: Kots
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 2: Waarom ik nooit meer nee wil zeggen
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 3: Of je je kind even thuis kunt laten
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 4: Waarom zijn eerste verjaardag vieren?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 5: K3?! Zo heb ik je toch niet opgevoed?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 6: Hoe weet je of je een moeder bent?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 7: Van wie heeft ie het?
Femke probeert zichzelf te blijven – deel 8: De beste praktische tip die je als moeder kunt krijgen

Beeld: Maaike van Haaster