Fleur: ‘Ik knikte gretig, pakte een spaarkaart en begon verlekkerd te plakken’

Column Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (38) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Een slopende kwestie die almaar terugkeert en inmiddels een niet geringe tragiek in mijn leven vormt: de spaaractie. Je wilt het niet, maar ontkomt er net zomin aan als aan belastingen, IKEA en de dood. Trouwens, als ik niet uitkijk, wórden die kutspaaracties met die kutzegels nog een keer mijn dood.
En dat valt me ontzettend tegen van mezelf, want ik ben natuurlijk niet gek. Ik wéét wat spaaracties zijn: opium voor het volk. Een ranzig trucje van het grootkapitaal om ons arbeiders hongerig en hebberig te houden zodat we steeds vergeten dat we ons eigenlijk met de klassenstrijd zouden moeten bezighouden.Mijn officiële policy omtrent spaaracties is dan ook: nee. Nee, ik spaar geen zegels. Nee, ook niet voor een rulle handdoek. Nee, ik hoef geen twintig vershoudbakjes; ik streef in dit leven juist naar mínder vershoudbakjes. Nee, ik hoef zelfs geen korting bij de Apenheul, faux-lederen barbecueschort, met Swarovskistenen ingelegde dunschiller of een geheel verzorgd vluchtje naar de maan. Nee, ik heb ook geen klantenkaart. Nee, ik hoef ook geen klantenkaart, dank u wel. Nee, want dan moet ik natuurlijk weer een app downloaden, een gebruikersnaam en wachtwoord met letters, cijfers en accolades aanmaken, ál mijn gegevens overhandigen, en ja hoor, daar komt al de eerste van een miljard nieuwsbrieven, terwijl ik dat hokje toch echt nooit heb aangevinkt. Dan is de lol van een keer gratis door de wasstraat er weer af wat mij betreft, ziet u.

Maar ja. Ik ben ook maar een mens. En zwak bovendien, zeker zo tegen het einde van het jaar. Dat zal achteraf denk ik de reden zijn geweest dat ik, terwijl ik nietsvermoedend naar de zelfscankassa liep (de bonuskaart is een inconsequentie die ik mij permitteer) een pop-upschap zag en dacht: hé, maar dát zijn mooie glazen!

Echt kristalglas van Villeroy & Boch! Vaatwasserbestendig! En nog geen drie euro met een volle spaarkaart!

Had ik niet onlangs nog een paar wijnglazen bruut onthoofd? Was dit dan niet gewoon een hartstikke geil buitenkansje? Dus daar ging ik, met mijn bon. Naar de servicebalie. Of ik zegels mocht. Jazeker mocht dat, mooi waren ze hè? En de actie duurde nog tot eind november, dus ik had lekker de tijd om door te sparen. Ik knikte gretig, pakte een spaarkaart van de stapel en begon verlekkerd te plakken. In de weken en maanden die volgden, bleef ik vragen of ik zegels mocht. Ik viste ze uit alle uithoeken van mijn tas, pulkte ze van mijn telefoon en sportkleren af, en gaf de Kameel standjes als hij het waagde zonder zegels thuis te komen. Soms vond ik er ineens een paar onderin de schaal met uien. Dit was dan een heuglijk moment. Al snel lag er een volle spaarkaart. Dat ik die telkens vergat mee te nemen naar de winkel, deerde niet. Doorplakken is doorpakken, go big or go home.
Dus daar liggen ze, naast me. Drie kaarten vol, goed voor maar liefst zes prachtige kristalglazen.
‘Die nérgens meer te verkrijgen zijn mevrouw, sorry’.
Maar wil ik anders een gratis mini voor mijn eigen magische winterdorp?

Fleur’s column komt uit VIVA 49. Dit nummer ligt t/m 10 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet