Fleur: ‘Intussen praat mijn moeder verhit door over de soundbar die haar leven beheerst’

Column Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (38) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Mij moeder staat voor me in de keuken. In haar schort, met diagonaal piekend haar, haar gezicht gevlekt van het rondpompend bloed en met een medium tot zwaar verwilderde blik. ‘Fleur. Ik heb zo-, zo-, zóveel stress gehad. Je wil het níet weten.’
Dat wilde ik natuurlijk wel weten. En zo niet, dan was er alsnog geen weg terug want ze is al begonnen aan een koortsachtige woordenstroom met wilde armgebaren. Dat heb ik van haar, geloof ik. Al snel wordt duidelijk dat het allemaal níet te maken heeft met het viergangen kerstdiner – plus amuse en vier bijgerechten – dat ze aan het voorbereiden is. Vanuit mijn ooghoek zie ik een A4’tje, beschreven in haar krullerig juffenschoonschrift, op het aanrecht liggen. Veel uitroeptekens, onderstrepingen en doorhalingen: een teken dat ze goed op schema ligt. Maar ook dat ze er niet heel veel méér bij kan hebben.
De nieuwe muziekinstallatie, in dit geval. Ze grijpt me bij mijn elleboog en torst me mee. Voor de televisie ligt een enorm langwerpig apparaat. Nou, dit is ‘m dus. De soundbar. Ze zegt het in keurig Queen’s English.
‘Drie mannetjes zijn er al geweest, Fleur. Dríe.’

Ik, verheugd: ‘O wat goed! Hij is spraakgestuurd!’

‘O jee,’ zeg ik. ‘Ik krijg nu al Anton-vibes.’ Anton was vroeger het mannetje van de antenne. Een zonderlinge, binnensmonds lispelende man-bijt-hondfiguur die, ik verzin dit niet, daarnaast een zwart handeltje in aardappelen runde. Anton zat dusdanig vaak op ons dak dat mijn vader opperde een kamertje voor hem in te richten. We aten immers ook al zijn aardappelen. Toch bleef de antenne het consequent niet doen, tot we op aanraden van het mannetje van het alarm, dat ook praktisch bij ons inwoonde, eens een ander mannetje probeerden.
Kijkend naar de soundbar besef ik hoe ver we gekomen zijn. Mijn moeder praat intussen verhit door over de soundbar die afgelopen dagen haar leven heeft beheerst. Een mannetje kwam hem installeren maar moest snel door naar huis om de hond uit te laten. Dus hij had maar héél even tijd om de soundbar te demonstreren. Mijn moeder rende om pen en papier te pakken en ging in opperste focus naast het mannetje staan. ‘En toen zei hij iets van: oké, Google. Of Siti, ofzo.’ Ik, verheugd: ‘O wat goed! Hij is spraakgestuurd!’ ‘Janéé!’ roept ze. ‘Dat kán allemaal wel met dit ding, maar dat wíllen Rob en ik dus helemaal niet!’ Op mijn verbaasde blik volgen deze woorden: ‘We willen niet afgeluisterd worden. Dat vinden we eng.’ Ik masseer zachtjes mijn slapen terwijl mijn moeder oreert over aux, HDMI 1, 2, 3, en 4, dat de pick-up die ze had gekocht het niet deed, de twee daaropvolgende mannetjes, de oude pick-up van Rob, gaten boren in de kast, en dat ze misschíen wel Spotify wil maar er nog niet aan tóe is. Daarna verricht ze tien handelingen en galmt haar favoriete lp, Songs in the key of life, keihard door het huis. Ze straalt er gul bij.
Een boomer, dat is ze. Maar een líeve boomer.

Fleur’s column komt uit VIVA 51/52 Dit nummer ligt t/m 31 december december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet