Fleur: ‘En dan die handdoekencultus! Gaan ze met z’n allen hoor, om zes uur ’s ochtends’

VIVA-journalist Fleur Meijer (38) schrijft  over wat haar zoal bezighoudt.

Kijk, als je dan tóch zo nodig een verlate zomervakantie moet vieren (ook al valt er aan de vooravond van de klimaat-apocalyps bar weinig te vieren, dat moge duidelijk zijn. Maar vooruit: pak dat fin de siècle/zondvloedmomentje van je dan maar, in godsnaam), laten we het dan op z’n minst wél 
een beetje beschaafd doen. Dus boek dan een treinreis naar Tbilisi. Ja, dat kost wat, maar dan kun je tenminste ongestoord de ware bohemien uithangen in authentieke Oostblokwagonnetjes tussen de al even authentieke zwaarbesnorde locals, gul walmend naar knoflookworst en huisgestookte raketvloeistof die je helaas met ze mee zal moeten drinken. En dan, eenmaal in Georgië, bezing je de schoonheid van een land dat nog niet is platgewalst door massatoerisme, eet je een keur aan in deeg gewikkelde dingen en een schapenoog.

‘Wat je in elk geval níét doet, onder geen enkel beding, is naar een all-inclusive resort gaan’

Daarna kun je met goed fatsoen weer naar huis om dit alles aan iedereen te vertellen. Of desnoods ga je met de 
auto naar Zuid-Frankrijk. Halverwege een fijne chambre d’hôte 
op een pleintje met platanen. 
En dan, bij Carcassonne, huur je voor een maandsalaris van een grijnzende wijnboer met één voortand een huisje dat weliswaar een beetje op instorten staat maar wél van die leuke gordijntjes heeft.
Of je pakt een huifkar door Ierland. Een pipowagen in Raalte voor mijn part. Een 
joert op Texel. Keuze zat.
Maar wat je in elk geval níét doet, onder geen enkel beding, is naar een all-inclusive resort gaan. Naar zo’n afzichtelijke afvoerput der menselijke beschaving, met lillend vlees overal, óók op je bord.

Waar men zich de eerste dag laat aansluiten op een infuus met Sex on the beach, en zich weer laat loskoppelen als ze de kleur en textuur van een doorbakken berenhap hebben aangenomen. Mijn hemel, en dan driemaal daags langs van die treurige heetwaterbakken schuiven zeker, terwijl Britse zestigers met slechtzittende kunstgebitten ‘Heya my love’ lispelen tegen de twintigjarige omelettenbakker. En echt, hou op: die hánddoekencultus! Gaan ze hoor, om zes uur 
’s ochtends. Al valt dit alles natuurlijk nog in het níét bij wat er gebeurt als in zo’n hels oord de avond valt. Als een kudde doorvoederde en doordrenkte mensen vermáákt wil worden.

‘En áltijd maar weer wordt het karaoke-night’

Op maandag een fakir die je met een vuist vol antidepressiva en een fles wodka naar bed wil sturen. Op dinsdag is het ‘comedynight’ en wil je 
zelf naar bed met die anti-depressiva en wodka. Op woensdag is er, godallejezus christus te paard, een ‘foamparty’. Dan volgt er natuurlijk 
op zaterdagen nog een half gesmolten ex-animeermeisje met een tot op de draad versleten repertoire – Total eclipse of the heart, Daddy cool. En áltijd maar weer wordt het karaoke-night, met áltijd weer zo’n stel dat meent dat het een goed idee is om dan Sledgehammer ten gehore te brengen, inclusief afzichtelijke choreografie plús de afsluitende tekst: ‘Thank you, thank you. We’re here for two weeks. Try the veal.’
Dat waren de Kameel en ik, inderdaad. We wilden leren duiken. Dus. Zodoende. Het is hier heerlijk. Zalig. Sorry.

Fleur’s column komt uit VIVA 45. Dit nummer ligt t/m 12 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet