Fleur: ‘Als deze muren konden praten’

Column Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Ik probeer het wel, dat wars zijn van goedkope sentimenten. Maar nee, op dit moment lukt het even niet. Hoe je het ook wendt of keert, dit is gewoon een uitvaart. Vandaag dragen we een huis ten grave. Of nou ja, huis…
‘Het was een bijzonder hok, en dat was het,’ zeg ik, en ik hou plechtig mijn plastic beker omhoog. ‘Als deze muren konden praten…,’ zegt mijn vriendin. Je kunt de weemoed bijna van haar gezicht pellen. Ik kende haar nog niet toen ze het dertien jaar geleden kocht. Een appartement midden in dé uitgaansstraat van het centrum. In een schitterend monumentaal pand ook nog, voor een prijs waarvan gecoiffeerde makelaartjes nu hol schaterend van hun scooter zouden vallen. Ja, er is een hoop gebeurd hier,’ zeg ik.

‘Ik denk dat ik wel een emmertje heb kunnen vullen.’

Ik zie ons weer zitten aan de tafel. Gierend, ratelend, roddelend, analyserend en snikkend hebben we daar elke noot op de menselijke toonladder geraakt. En dat is nog maar het begín van wat er hier is gebeurd. ‘Hoeveel liter sperma denk je dat er hier doorheen is gegaan?’ vraag ik. Haar blik glijdt omhoog van de vide naar de trap, van de badkamer naar de keuken, naar waar de bank stond en het bed. ‘Ik denk dat ik wel een emmertje heb kunnen vullen,’ zegt ze, terwijl ze ons bijschenkt. ‘Mínstens.’

Ineens zie ik haar weer naar beneden stuiteren in een gigantische vleeskleurige onderbroek, waar we met zwarte stift al onze namen op hadden geschreven. Ze kreeg een lingeriebon voor haar verjaardag, vandaar. Ik vind het nog steeds een uitstekende outfit om de politie buiten mee te woord te staan. ‘Het is geen feest als de politie niet langs is geweest jongens!’ joelde ze toen ze terugkwam, waarna we nóg woester gingen dansen.
‘Ach, en weet je nog dat Pieter daarboven wakker werd en toen wóédend was op z’n eigen kater?’
‘PIETJE IS NAAR DE CRACK!!!’ proest ze. Ja, dat was het enige wat ie nog kon roepen. Legendarisch. De Kameel werd op zijn beurt ondersteboven op de bank wakker, met zijn hoofd op de vloer. We hadden wodka als ontbijt. En kroketten, die ik met een kop vol uitgesmeerde eyeliner moest halen bij de snackbar beneden. En ook dat was nog maar het begín van wat er hier gebeurd is.

‘Hier heeft zich misschien wel het leukste deel van mijn leven afgespeeld,’ zucht ze. ‘Misschien,’ zeg ik.

Maar na vandaag is het feest, of in elk geval dít feest, voorbij. Het is voor de hoofdprijs verkocht aan een schatrijke investeerder. Zo’n echte uit het boekje, compleet met mansion op de Filippijnen en bijpassende, krap meerderjarige echtgenote. Het duurt niet lang meer tot er alleen nog toeristen door de kamer rolkofferen. Amerikanen, Japanners en Chinezen die zittend op bed hun brave hofjeswandelingen uitstippelen.
O, wat hoop ik dat die muren juist dán een keer gaan praten.

Fleur’s column komt uit VIVA 43. Dit nummer ligt t/m 28 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet