Fleur Meijer: ‘Ik hád al zo’n voorgevoel, dat was nog het ergste’

fleur meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Ik stapte de kroeg binnen toen ik aan Nora 
Ephron dacht. Of eigenlijk: aan de moeder van Nora Ephron. Niet dat ik Nora Ephron ken. Of nou ja, ik ken haar zo goed als je een schrijver kunt kennen. En schrijven kon ze, die Nora. Ze schreef bijvoorbeeld films als When Harry met Sally, waardoor tot op de dag van vandaag vrouwen luid beginnen te kreunen zodra ze aan tafel zitten bij Katz’s Delicatessen. Ze schreef ook essaybundels over haar eigen leven. Dat deed ze zo grappig, slim en eerlijk dat ik allang heb berust in mijn lot nóóit een Nora Ephron te worden, hoe graag ik ook zou willen.
Misschien dat ik daarom 
ook zo lang niet aan Nora Ephron had gedacht. Te confronterend. Maar nu herinnerde ik me ineens haarscherp de woorden die Nora Ephrons moeder haar hele leven onnoemelijk vaak bleef herhalen, tot op haar sterfbed aan toe: never buy a red coat. ‘Want,’ aldus Nora’s moeder, ‘zodra ze je zien, zullen ze altijd zeggen: heb je háár weer, in haar rode jas.’
Kut, dacht ik. Waarom herinner ik me dit? En waarom uitgerekend nu, mijn entree makend in een rode jas? Ik hád al zo’n voorgevoel, dat was nog het ergste. In de winkel, een paar dagen eerder, draaide ik voor de passpiegel. Op de achtergrond gaf de verkoopster me haar stralendste retailblik. ‘Hij is gááf!’ fleemde ze. ‘Die kleur staat je echt ge-wél-dig!’ Ik aaide de dieprode stof. Lekker 
zacht wel, dat teddybont. Warm ook. 
‘Wat vind jij?’ vroeg ik mijn eigen moeder. ‘Leuk hoor,’ zei ze. ‘Hij zit in elk geval goed.’ Daarna opperde ze dat we ook nog even verder konden kijken. Of terug naar die ene winkel waar we eerst waren, want die dieppaarse jas met tulpkraag stond me ook erg goed. ‘Je wilde toch eigenlijk 
een lammy? Bij de Zara hebben ze ook lammy’s.’
Ik zei toen wat ik altijd zeg als iemand ‘de Zara’ oppert. Dat ik daar niet 
naar binnen wil omdat ik aantoonbaar autistisch word van grote winkels met te veel keus, te veel mensen en te veel wit licht. Dat men zich op internet dáár eens druk om moet maken in plaats van om vaccinaties. En ja, het klopt dat ik eigenlijk een lammy wil, maar dan een échte, vintage, maar dan moet je óf veel geluk hebben óf het soort moeite doen waar ik eigenlijk geen zin in heb. ‘Hij staat je echt héél erg mooi,’ zalfde de verkoopster. ‘En teddy is het helemaal hè.’ Ik draaide nogmaals rond. Mooie kleur inderdaad. En ach: teddy, lammy, wat maakt het uit. Ik wilde nu gewoon een jas. ‘Ik doe ‘m,’ zei ik tegen mijn moeder. ‘Kunnen we aan de wijn.’
Thuis liet ik mijn rode jas aan de Kameel zien. 
‘Hé, pooierpino!’ grijnsde hij. Ik rolde met mijn ogen. Nog steeds dacht ik niet aan Nora Ephron. Dat deed ik pas toen het al veel te laat was, 
de kroeg binnenstapte en de ene na de andere opmerkte dat ik een rode jas had.

Fleurs column is afkomstig uit VIVA 49-2018. De editie ligt t/m 11 december in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«