Fleur: ‘Je mag niemand over één kam scheren, behálve lingeriemevrouwen’

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

De Kameel kwam binnen met de wasmand onder zijn oksel. Een vertrouwd gezicht mag ik wel zeggen, behalve dan het gezicht dat hij er nu bij trok. Hij zette de mand neer en viste er een waszakje uit. Er zat, naast een heel groot gat, een halve beha in. Een dure. Mijn lievelings. ‘O,’ zei ik. Het blijft wonderlijk hoe je met één letter een scala aan gemoedstoestanden kunt omvatten.

Sjorren, duwen, poeren en trekken: dát is wat de lingeriemevrouw doet

De enige beha die ik nu nog had droeg ik aan mijn lijf, en dat was wel érg smartlapperig. Dus: op naar de lingeriewinkel. Met de lingeriemevrouw. Ja, en nu weet ik wat je denkt. Ik hoef het woord ‘lingeriemevrouw’ maar te laten vallen en je ziet al levensecht voor je hoe dit gaat aflopen. Want het is nu eenmaal een ongeschreven regel dat je niemand over één kam mag scheren, behálve lingeriemevrouwen. Alle lingeriemevrouwen zijn hetzelfde. Dat is een feit. Zo zijn ze allemaal tussen de vijftig en zestig jaar oud. Lingeriemeisjes bestaan niet. In Hunkemöller misschien ja, maar daar haalt een lingeriemevrouw natuurlijk haar neus voor op.

‘Steun, pasvorm, stof: goedkoop is duurkoop kind, zéker als je jouw boezem hebt.’ Je hóórt het haar gewoon zeggen. Ook heeft de lingeriemevrouw in vrijwel alle gevallen een leesbril aan een ketting om haar nek hangen. Die zet ze telkens opnieuw op terwijl jij voor de spiegel staat in een verse kwaliteitsbeha en met een grote stapel kwaliteitsbeha’s die naast je op de stoel liggen. Dat gaat heel eenvoudig, want zodra je binnenkomt, hoef je alleen maar je maat te noemen. Daarna trekt de lingeriemevrouw kordaat een paar lades open, beslist welke beha’s je gaat passen, en een paar minuten later sta je al met haar in een pashokje. Dat wil zeggen: jij staat, zij sjort, duwt, poert en trekt. Sjorren, duwen, poeren en trekken: dát is een notendop de functieomschrijving van een lingeriemevrouw.

De perfecte beha

Als ze daarmee klaar is, zet ze haar bril weer af, houdt haar hoofd schuin, kijkt, en zegt dan meestal: ‘O nee. Trek maar weer uit.’ Al poerend in je oksel laat ze zien waarom. ‘Kijk, dit flatteert jou gewoon niet.’ Geeft niks natuurlijk, we hebben nog een hele stapel. Die ze trouwens even állemaal gaat verwisselen voor een cupje groter, want dat heb je toch echt wel nodig, hoor. Goed, volgende. Sjor, duw, trek, poer: trek maar weer uit. Volgende. Sjor, duw, trek, poer: ja, sluit mooi aan, maar probeer anders nu deze softcup, want nu oog je toch wel wat, tja, massíef. Sjor, duw, trek, poer. ‘Ja!’ roept de lingeriemevrouw dan ineens. ‘Práchtig!’

En je kunt zeggen van lingeriemevrouwen wat je wilt, maar niet dat ze geen gelijk hebben.
Nou, zo ging dat dus. Tien efficiënte minuten later stond ik twee werkelijk perfecte beha’s af te rekenen. ‘Zeg,’ zei ik tegen de lingeriemevrouw, van wie ik toch een beetje was gaan houden. ‘Weet je wat ik nou nog eens graag zou willen? Een mooie zwartkanten body.’ ‘Nee,’ schudde de lingeriemevrouw. ‘Dat wil je niet. Veel te ouwelijk voor jou.’
‘O,’ zei ik.