Fleur Meijer: ‘We hebben gereserveerd!’ schreeuwde ik, de akoestiek en dampende playlist trotserend’

Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Omdat het restaurant ‘helemaal top’ zou zijn en ‘superlekkere gerechtjes’ zou serveren, werd er onder het mom van ‘lekker met de meiden’ een appgroep aangemaakt, een reservering beklonken en vervolgens door zes van de acht meiden weer afgezegd. Zoals dat gaat. Gelukkig zijn twee meiden niet voor één gat te vangen. Dus enthousiasmeerde ik vriendin B. en werden de Kameel en bovenbuurman Pieterke ook overgehaald. Zo kwam het dat we dan toch, vijf man sterk, stipt om acht uur opgewekt hongerig het restaurant binnenstapten. Het was ingericht conform alle wetten van urban chic, compleet met wandkleden aan het plafond. De tafeltjes waren klein en bezet met mensen die hard boven de dampende playlist uit probeerden te praten.

‘Oh ja, dat is natuurlijk ook zo, dacht ik. In een beetje urban horeca spreekt men tegenwoordig geen Dutch meer’

Het ragfijne elfje achter de bar was zo verdiept in het beeldscherm van de kassa dat ze ons niet opmerkte. ‘Hai!’ riep ik op een gegeven moment maar. Ze keek verstoord op. ‘We hebben gereserveerd!’ schreeuwde ik, de akoestiek trotserend. Haar hertenogen keken me niet-begrijpend aan. ‘I don’t speak Dutch,’ zei ze. Oh ja, dat is natuurlijk ook zo, dacht ik. In een beetje urban horeca spreekt men tegenwoordig geen Dutch meer. Na mijn luide ‘We have a reservation!’ werd er naar een tafel achterin gewezen, recht voor de open keuken waar een ruim beknotte kok een hand rijst uit een plastic bak op een sushimatje smeet. Hij keek boos. De Kameel ook. Ik wist wel waarom. 
De Kameel is nogal sensitief als het om akoestiek gaat. ‘Ach joh,’ deed ik, ‘als het eten maar lekker is, toch?’

‘Om elf uur verlieten vijf mensen oogrollend het restaurant en maakten de balans op. Zes happen lauw eten in drie uur tijd, voor zestig euro per persoon. Mooie, ronde getallen wel. Net als die nul euro fooi’

We hadden na tien minuten trouwens best zin in wat te drinken. ‘Mogen wij wat bestellen?’ riep vriendin B. dus maar tegen een langslopende ober. ‘Nee. Vraag mijn collega even als je wilt’, zei hij. En warempel: de collega die we even later letterlijk aan zijn jasje trokken, was inderdaad genegen onze drankjes op te nemen. ‘En mogen we ook de kaart zien?’ Ja, die zou hij nog brengen. Een kwartier later kwam er een dienblad. En oh ja, de kaart. Die zou zijn collega nog even brengen. ‘Zijn jullie bekend met het concept?’ vroeg de collega een halfuur later. Er volgde een college over shared dining, dat alleen ik verstond want ik zat het dichtstbij. ‘Ik heb geen zin meer om allemaal dingen uit te zoeken, doe gewoon maar wat,’ riep Pieterke halverwege mijn vertaling. De rest knikte gretig. ‘Doe maar een verrassingsmenu,’ zei ik. Dit moest overlegd worden met de keuken, maar gelukkig waren ze zo groots om hiermee akkoord te gaan. Er waren al bijna twee flessen leeg toen er twee kleine bordjes op tafel werden gezet. ‘Ceviche met dingetjes,’ vertaalde ik. We namen alle vijf onze lepel ter hand en namen een hap. ‘Op!’ Om elf uur verlieten vijf mensen oogrollend het restaurant en maakten de balans op. Zes happen lauw eten in drie uur tijd, voor zestig euro per persoon. Mooie, ronde getallen wel. Net als die nul euro fooi.

Deze blog van Fleur komt uit VIVA-32-2019. Dit nummer ligt t/m 13 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

banner viva