Fleur Meijer: ‘Ze wilde niet terug naar het land waar zeventigurige werkweken doodnormaal zijn’

Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

De auto die mijn straat in kwam rijden, had een blauw nummerbord. Dit was het dan. Het moment van sweet sorrow, van mourir un peu. ‘It’s not a goodbye, it’s a see you later, okay?’ zei ze. ‘Oké,’ zei ik. Ik veegde de tranen onder mijn zonnebril weg. Ze zei dat ze straks in de taxi weer verder zou huilen, en sloot niet uit dat ze dat all the way back to North Carolina zou blijven doen. Want ze wilde niet naar huis. Ze wilde niet terug naar die fucking cunt shit States met die fucking moron president en al die stupid dipshits met hun fucking second amendment en geweren aan de muur. Terwijl ze met stalen, onverzettelijke smoelwerken rondrijden in een auto met een ‘I will follow Him’-bumpersticker − Jesus motherfucking Christ nog aan toe.
Bedenk daarbij dat ze eruitziet als een klein, dartel gypsy-elfje met glanzende reeënogen − al lijken 
ze op dit soort momenten een tandje zwarter te kleuren.

‘Ze had zich er eigenlijk al bij neergelegd dat het misschien wel nooit meer zou gebeuren. En ineens was daar op het festival een blonde Fries en zat ze een paar dagen later bij hem achter op de fiets in Amsterdam’

Ik ontmoette haar vorig jaar op een festival in Duitsland. Onze tenten stonden tegenover elkaar, en dat was dat. Dit jaar stonden onze tenten naast elkaar. In de ene sliep zij met haar vriend. In de andere ik met haar zus, die voor het eerst mee was en die net ook betraand haar koffer door mijn gang naar buiten rolde. Ze had zich er eigenlijk al bij neergelegd dat het misschien wel nooit meer zou gebeuren. En ineens was daar op het festival een blonde Fries en zat ze een paar dagen later bij hem achter op de fiets in Amsterdam. Ook zij wilde niet naar huis. Ze wilde niet terug naar het land waar een zeventigurige werkweek en second jobs doodnormaal zijn − noodzakelijk zelfs.

‘Al kun je, legde 
ik uit, daar naar goed Nederlands gebruik ook prima tyfus en cholera aan toevoegen. Alsmede een zeer ernstige ziekte die vooral de jeugd hier graag als voorvoegsel gebruikt en dat vaak ook nog positíef bedoelt’

Als je zorgverzekering alléén al zevenhonderd dollar per maand kost: what the fuck are you gonna do? ‘I would move here in a heartbeat,’ zeiden ze allebei. Ik keek met ze mee naar de grachten, de gevels, de terrassen vol blakende, lunchende, gegarandeerd geweerloze parttimers en begreep ze. Spoilt little brats zijn we, allemaal. Al kun je, legde 
ik uit, daar naar goed Nederlands gebruik ook prima tyfus en cholera aan toevoegen. Alsmede een zeer ernstige ziekte die vooral de jeugd hier graag als voorvoegsel gebruikt en dat vaak ook nog positíef bedoelt. Ze huilden weer, nu van het lachen. Cancer fun, dat was het.
De week ging veel te snel. Er werden beloften gedaan: ik kom terug, ik kom naar jou, minder stress, meer genieten.
Ik vroeg of ze foto’s van North Carolina hadden. 
En ja hoor: ‘Kijk, dit is mijn huis, vrijstaand, grote voor- en achtertuin, drie slaapkamers. Het bos begint meteen hierachter, heel leuk, met een waterval ook. Kijk, dit zijn de bergen, dit is het strand, hier een echte jazzclub. Ons oude centrum is heel funky, heerlijke Southern barbecue, bijna het hele jaar lekker weer ja. En hier, mijn oude rode Buick – daar mogen jullie ook in rijden als jullie er zijn.’ Dat wordt weer huilen. All the way back to Amsterdam. Ik sluit het niet uit.

Deze blog van Fleur komt uit VIVA-33-2019. Dit nummer ligt t/m 20 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

banner viva