Fleur Meijer: ‘Ik zou liever iemand veel zwakte toewensen’

Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Buiten brak fluisterend de lente door. Veel te vroeg, maar het was zo. Binnen draaide ik voor de zoveelste keer de molen met Hallmark-kaarten rond. Categorie: deelneming. Een woord dat iets uitnodigends heeft, iets gezelligs bijna. In elk geval niet een woord dat ik direct in verband zou brengen met de ex-collega die, zo ontdekte ik op Facebook, zomaar uit het leven is weggerukt. Ook veel te vroeg. Maar het is zo.
Goed kende ik haar niet. Het was pas sinds een paar dagen dat ze continu door mijn hoofd liep, op haar Louboutins en in haar loeistrakke leren broek met zachte trui erboven. Ze kon prachtig lopen. Krachtig maar toch lichtvoetig, alsof de wereld haar catwalk was. Ze bruiste. Soms zag ik haar in de stad, samen met de man met wie ze al zo lang samen was, en over wie ze altijd vol trots praatte. Ik herinner me dat ik ze een keer een blik zag wisselen. En dat ik toen dacht: wat mooi. Wat ziet liefde, de diepe, verbonden variant ervan, er toch prachtig uit.
En nu stond ik voor die molen, zoekend naar een kaart voor de man die deze liefde in een kist heeft moeten leggen, heeft opgetild en voorgoed heeft weggebracht. Wat zeg je tegen zo’n man? ‘Sterkte’, schrijven de meeste mensen. Een woord dat impliceert dat als het leven met een tank over je heen rijdt, je net moet doen alsof je rechtop blijft staan. Ik heb dat ook gedaan nadat mijn vader overleed tijdens mijn eindexamens. Totdat ik jaren later ontdekte dat ik eigenlijk al die tijd gelegen had, en steeds dieper was weggezakt in de modder. Ik zou liever iemand veel zwakte toewensen. Ga maar liggen, geef eraan toe, ontken niets, ontvang hulp. Dan gaat het opstaan uiteindelijk makkelijker.

Het is maar goed dat ik niet bij Hallmark werk. ‘Een groot verdriet, je hart doet zeer. Degene die je zo liefhebt, is er nu niet meer’, las ik op een mintgroene kaart met klaprozen. Voor het geval dat iemand een kleine reminder nodig heeft, vermoed ik. Daaronder een pastelkleurig waxinelichtje, met in krulletters: ‘Achter elke traan van verdriet schuilt de glimlach van herinneringen’. Vrij aanmatigend, als je het mij vraagt. Niet huilen joh, denk aan de léuke dingen. ‘Met oprecht medeleven in deze moeilijke tijd’ dan? Klonk al beter. Behalve dat met ‘deze moeilijke tijd’ eigenlijk de makkelijkste periode wordt bedoeld. De tijd waarin het medeleven, de bloemen, de kaarten en de pannetjes soep nog stromen. Pas als dat allemaal is opgedroogd, en dat gebeurt veel te snel, breekt de echte moeilijke tijd aan. De tijd dat je weer dient te leven net als iedereen, dat de dood weer ver wordt weggewuifd en je achter elke traan een glimlach dient te verbergen. Nee. Dit werd niks. Uiteindelijk liep ik naar de kassa met een kaart met veren erop. Zonder tekst. De kaart ligt nu al twee dagen voor me op tafel. Ik kan de juiste woorden maar niet vinden.

Fleurs column is afkomstig uit VIVA 09-2019. Deze editie ligt t/m 5 maart in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«