Column Fleur: ‘Ik begon te proesten. Dit kón niet. Maar ik kon het ook niet tegenhouden’

Ik heb zojuist, zittend aan de keukentafel in mijn eentje, zeker tien minuten tot huilens toe de slappe lach gehad. Op zichzelf al dubieus, maar het was ook nog eens om mijn eigen grap.

Een uiterst dubieuze grap die ik eigenlijk niet moet navertellen, al was het maar omdat mensen die hun eigen grappen navertellen ook al zo dubieus zijn, maar wat kan ’t schelen: ik zie jullie frons en oogrol straks tóch niet en ik ben nu tóch bezig. Enfin, komt ie.

Ik zat zoals gewoonlijk achter de laptop om mijn focus te vinden, wat neerkomt op een ellenlange zoektocht naar sites die zo veel mogelijk afleiden. Ik was zojuist verdiept in de specificaties van de Spice girls-reünie, en dan met name het nieuwe Play-Doh-hoofd van Mel B., dat een enthousiaste chirurg over haar oude hoofd had gekleid. Het zag er niet uit, maar eerlijk is eerlijk: ze was nu eindelijk écht Scary Spice.

Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn telefoon oplichten. Ha, een app van mijn nichtje. Dankbaar opende ik dit staaltje nieuwe afleiding. ‘Hoera, Willem 2 jaar! Kom het met ons vieren!’ las ik. Daarbij een foto van de kleine jarige. Twee bruine kraaloogjes, fonkelend als smeulende kooltjes, lachten me tegemoet. Zijn donkere haar was kortgeschoren, met uitzondering van één lange lok die in een schuine punt over zijn voorhoofd was gekamd. Alsof dat nog niet schattig genoeg was, had Willem ook nog een heuse Lederhose aangemeten gekregen. Compleet met borduursels, bretels op een groen-wit geruit overhemdje en kniekousen. Wintersportsouvenir, kon niet missen.

Aaaw, deed ik vertederd. En toen zag ik het. Ineens. Begon te gniffelen. 
Opende Google, zocht afbeeldingen. Sprékend. Ik begon te proesten. Dit kón niet. Maar ik kon het ook niet tegenhouden. Het was sterker dan mezelf.

Mijn wijsvinger gleed naar de rechterbovenhoek van de foto. Drukte op ‘wijzigen’. Tikte het toverstafje aan. Vond ‘markeringen’. Koos een zwarte viltstift. Zoomde samen met mijn duim in op het lieflijke peutergelaat. Nog iets verder. En nog iets. Ja, zo was het goed. Mijn nagel kraste zachtjes over het beeldscherm. Iets breder nog. O nee, nu is het te breed. Even gummen. Hier nog een beetje, hier nog wat smaller, ja: dit moet ‘m zijn. Wijsvinger en duim zoomden weer uit tot de oorspronkelijke grootte.

Die oogjes, lok, Lederhose, die bretels, die kniekousen, die snor: onmiskenbaar. Een tweejarige Hitler. Ik had een miniatuurführer geschapen. Ik gierde met loeiende uithalen en kon niet meer stoppen. Appte de foto naar mijn nichtje, die een bombardement aan janklachemoji’s op me afvuurde. En we besloten dat we hier best om mochten lachen want we komen uit een familie van verzetshelden. Rest nog de vraag: wat zal ik deze peuterdictator eens voor zijn verjaardag geven? Een plaksnor, dat sowieso. Misschien kan ik er een My Little Führer voor hem bij doen? Of een leuk spel voor het hele gezin? Führer-op-een-rij? Of nee, weet je wát leuk is? Gezellig een dagje met hem naar het Adolfinarium.

Ik ga naar de hel. Er is geen weg meer terug.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA. Deze column komt uit VIVA 7.

Lees meer columns van Fleur:

Dronken
Carb lover
Verdriet
Zindelijk worden
Escape room
Pop-a-holic
Haarlem
De kluts kwijt zijn
geboortekaartjesetiquette
waarneembare hersenactiviteit
O-o-o mannetjes
Activisten
Kinderboekenwinkels
Buurtfacebookgroep
Terras
Geesten
Goede column