Fleur Meijer: ‘Maar nu zat de Kameel voor me en hij had straks zijn eerste rijles

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Soms, heel soms, speelt zich recht onder je ogen 
een kleine, huiselijke, doch ritselende revolutie 
af. Neem vanochtend. De Kameel zat in de tuin, nam een slok van zijn koffie en zei op bijzonder nonchalante toon: ‘Straks m’n eerste rijles hè.’
Verdomd. Hoe kon ik het vergeten? Nou ja, ik kan op zich wel uitleggen hoe dat kon. De Kameel had op zijn 39e verjaardag om een bijdrage voor zijn rijbewijs gevraagd. Dit deed hij na heel lang aandringen – je mag het ook gerust ‘zeuren’ noemen – van mijn kant. Elke keer haalde 
hij weer het argument van 
stal dat rijbewijsloze mensen graag gebruiken, namelijk 
‘dat ze dat hele rijbewijs niet echt missen’. Wat dan weer een leuke inkopper was voor mij als zeurende vrouw: ‘Ja, vind je het gek? Ík rij je overal naartoe!’ ‘Ik ga erachteraan, komt echt goed,’ snoerde de Kameel me dan de mond. En je weet wat er vervolgens gebeurt. Niets.

‘Maar nu zat de Kameel voor me en hij had straks zijn eerste rijles’

De jaren regen zich aaneen, en ik reed. Ik reed naar de noodtandarts, met een zware kaakontsteking. Ik reed door bergen en heuvels, op tolwegen en langs afgronden, ’s nachts, overdag, door hagelstormen 
en diverse zondvloeden. Een keer had ik een paniekaanval, en daarover wil ik het volgende zeggen: hellingproef met handrem. En altijd zat de Kameel naast me. Prinsheerlijk naar buiten kijkend, met open mond snurkend, nuchter en fris, klaplam 
en gul walmend: ik had het allemaal gezien. En ik had me er knarsetandend mee verzoend dat dit waarschijnlijk altijd zo zal blijven.
Maar nu zat de Kameel voor me en hij had straks zijn eerste rijles. Veertig jaar oud inmiddels, want ook over het plannen van de lessen moest ik me 
niet zo druk maken, daar ging hij direct na zijn 
39e verjaardag achteraan en dat kwam echt goed.
‘Ben je zenuwachtig?’ vroeg ik. ‘Welnee,’ zei hij. 
‘Ik kon het vroeger toch ook?’
‘Vroeger’ was precies twintig jaar geleden. Hij 
had zelfs afgereden, maar daarna was zijn theorie verlopen en het geld op, je 
kent het wel.
‘Nou, ik ga maar eens,’ zei hij. ‘Ja, veel plezier!’ riep ik hem na. ‘Ik ben heel blij! Eindelijk!’

‘Dan is-ie nu in de hel.’

Intussen zat ik weer, achttien jaar oud, in de auto bij Leo. Leo was een kale, bonkige ex-uitsmijter die, zo vertelde hij, tijdens een paddotrip een ontmoeting had met niemand minder dan de Here Jezus. Sindsdien zat hij bij de Pinkstergemeente, en hij probeerde mij tussen het schakelen en sturen door de Here Jezus te verkopen. Ik vond dit uiterst grappig, maar dat hield vrij abrupt op. ‘Is er iets?’ vroeg Leo op een dag. ‘Je kijkt zo somber.’ Ik zei dat dit wel kon kloppen: mijn vader was een paar dagen geleden overleden. ‘Geloofde je vader in de Here Jezus?’ vroeg Leo. Ik schudde mijn hoofd. ‘Jammer,’ zuchtte Leo. ‘Dan is-ie nu in de hel.’ Het leek een mensenleven geleden. Maar goed, zeven jaar en zestig lessen later haalde ik hem tóch nog.
Een uur later appte ik de Kameel.
‘Het ging heel goed! Kijken, schakelen, hellingproef (!) ook. Die leer ik je binnenkort wel.’
Nee, dat komt echt goed.

Deze blog van Fleur komt uit VIVA-30-2019. Dit nummer ligt t/m 30 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

banner

VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet is gevonden, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen, series, films en boeken. Seks? Seks ook. Reizen? Vooruit, dat ook. Zo'n beetje alles dus. En ze schrijft erover op VIVA.nl.