Fleur Meijer: ‘Het was vast geen toeval dat ik nét dan voorbij een kattencafé passeerde’

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft elke week over wat haar zoal bezighoudt.

‘Ik liep door de stad, zowel ziel als laptop onder de arm. Ik had geen zin in de flexwerkplek. Geen zin in de keukentafel. Geen zin in mezelf. Geen zin in anderen. Gewoon geen zin. Zo’n dag. Je kent ze hopelijk niet. Maar het zal vast geen toeval zijn geweest dat ik uitgerekend op dat moment een raam passeerde waar heel groot ‘kattencafé’ op stond.’

‘Wat leuk dat je er bent!, straalde ze. Ze meende het’

‘Kattencafé. Een café met katten. Kátten! Ik stapte uiteraard naar binnen. In een halletje, met een wastafel. En een blakende vrouw met een rond gezicht, grote blauwe bril, kort blond haar en een juten schort met een kat erop. ‘Welkom! Wat leuk dat je er bent!’ straalde ze. Ze meende het. ‘Ben je weleens eerder in ons kattencafé geweest?’ ‘Eh, nee,’ sprak ik naar waarheid. ‘Een momentje alsjeblieft, dan ga ik even kijken of er een mooi tafeltje voor je is,’ zei ze. Ze gebaarde hoffelijk naar de wastafel. ‘Kun jij alvast je gang gaan. Dat is ons beleid. Ik ben zo terug!’ ‘Oké,’ knipperde ik. Jeetje.’

‘Ze hield woord. ‘Ik heb een heel fijn tafeltje voor je, helemaal achterin!’ En zo betrad ik het kattencafé. Witte plavuizen. Een systeemplafond boven mijn hoofd. Alleen maar vrouwen. Een paar kinderen. Grenen tafeltjes en stoeltjes. Een vitrinekast vol porseleinen katjes. Bedjes, kussentjes, touwladdertjes, bruggetjes. Katten. Kátten!’

Nu wist ik dat langharige Manoushka werd bepoteld door een snotterige kleuter’

‘Welkom!’ lachten twee blakende, ronde, blonde zestigers ondertussen vanuit de open keuken.
‘Workshop kattenportret,’ zei een poster. ‘Creacursus: Kattenmanden Handbreien!’ juichte het schoolbord. Jeetje.
Ik opende de menukaart. De eerste pagina bleek een smoelenboek. Nu wist ik dat de witte slapende poes achter mij Whitney (11) heette. Langs me liep Simba (2) parmantig voorbij en langharige Manouschka (8) werd uitgebreid bepoteld door een snotterige kleuter.‘Neem lekker de tijd hoor, ik kom zo bij je,’ zei het juten schort. Het menu bestond tot mijn grote verbazing uit hoogopgeleide koffie- en theecreaties en smoothies met zaken als duindoornsiroop, kurkuma, matcha en hennep. Nadat ik lekker de tijd had genomen, bestelde ik de ‘sunshine’ met boekweit-bananenpannenkoekjes met dadelstroop.’

‘Goede keus, we gaan ons best voor je doen!’ riep een van de blakende zestigers vanuit de keuken.
‘Hé lieve prinses! Ben je lekker aan het wassen meis?’ Whitney keek niet op of om.
‘Ze heeft een beetje smetvrees denken wij,’ zei het schort. ‘Ze komen allemaal uit het asiel, hè. We weten natuurlijk niet wat ze allemaal heeft meegemaakt.’ Ik knikte en haalde mijn laptop tevoorschijn. ‘O, wat een gewéldig idee om hier te gaan werken! Katten zijn goed voor de ziel,’ koerde een langs-lopend kattenvrouwtje. Ze had wild haar en vreemde, lichte ogen. ‘Nou en of,’ zei ik.

Deze blog van Fleur komt uit VIVA-19-2019. Dit nummer ligt nog tot 14 mei in de winkel of bestel je hier online.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«