Fleurs column: Doomsday

De apocalyps, doomsday, het nakende einde der 
tijden, het definitieve afscheid van de aarde zoals we die kennen: ik wil er niet aan denken, maar 
doe het soms tóch. Niet te lang en vooral niet te diep, want voor je het weet ben je het pad van de onheilsgekkie ingeslagen en word je zo’n beroepspartypooper om wie iedereen met een grote boog en bevroren glimlach heen loopt. En trouwens, op het moment dat zo’n apocalyps komt doe je er tóch niets aan. Ik hou mijn angsten voor het einde der tijden dus maar een beetje voor mezelf en hoop er intussen het beste van. Maar probéér dat maar eens als de apocalyps ineens trend du jour blijkt te zijn. Ik heb de laatste tijd zo veel onheilsprofetieën gelezen en gezien dat je niet meer kunt spreken van een ‘ongemakkelijke waarheid’, maar van een ‘we gaan er allemaal aan jammer doei’.

Zo las ik tot mijn diepe spijt een tijd geleden al een artikel genaamd: ‘Zie het onder ogen: de mensheid wordt met uitsterven bedreigd.’ Niet op een gruizig comic sans-forum waar doomsdaypreppers tips geven omtrent het aanleggen van een goed gestutte kelder vol blikken spaghetti en knakworsten. Nee, ik las dit in het respectabele tijdschrift Vrij Nederland.

Na dit artikel wilde ik nog maar één ding en dat was diep in een glas wodka staren en net doen alsof ik dit allemaal niet gelezen had.

Voor je het 
weet ben je het pad van de onheilsgekkie ingeslagen

Dat begrepen de vooraanstaande wetenschappers die in het artikel aan het woord kwamen trouwens best, want mensen worden zo droevig van hun boodschap dat ze geen vrienden meer over hebben. ‘Inmiddels beschouw ik mijn leven als een soort van absurdistische realityshow,’ aldus emeritus hoogleraar evolutiebiologie annex onheilsprofeet Guy McPherson. ‘We bezaten deze prachtige wereld en hielpen deze volledig de vernieling in. In bepaalde opzichten is dat hilarisch.’
Ja, lachen. Vooral omdat er volgens hem dus ook níks meer aan te doen is. Het point of no return is allang voorbij en wanneer de methaan- of waterstofsulfidebom valt – en die vált zegt hij – is het klaar met de mensheid. Dit alles zal zich naar alle waarschijnlijkheid nog voor het einde van deze eeuw voltrekken, voegde hij er feestelijk aan toe.

Ignorance is bliss, dat blijkt maar weer, dacht ik.

Gelukkig verdween dit verhaal na een paar dagen ergens in een gedachtela waar ik meer van dit 
soort ellende in bewaar. Maar toen zag ik vorige week die schmierende kop van Thom Hoffman bij ‘DWDD’ aankondigen dat over een paar jaar twee derde van alle wilde dieren zal uitsterven.

“Nee!” riep ik. Ik zapte geschokt weg en viel midden in een trailer voor een nieuwe dramaserie van de EO. ‘Als de dijken breken’ was de titel, godbetert. “Nee!” riep ik en scrolde wat door mijn timeline, in de hoop op kattenfilmpjes. National Geographic deelde een video genaamd ‘Before the flood, 
delving into the most pressing environmental 
issues of our time’.

“Nee!” riep ik.
Ik word een doomsdayprepper.
Er zit niets anders op.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Buurtsuper
Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou