Fleurs column: ‘Ik vind het zelf niet meer dan logisch om af en toe volledig de kluts kwijt te zijn’

‘Ik geef anders wel een voorzetje voor je column,’ sprak de Kameel vlak voordat hij wegging. Nu zag ik er op dat moment ook heel vreselijk uit, zo diagonaal op de bank in een nimbus van snot. Ook zat er een klein knaagdier vast in mijn keel, waardoor ik klonk als een nicotinegele huisvrouw met een engelenkaarten-obsessie. Het was, kortom, een lief aanbod.

Schrijvende freelancers leiden nu eenmaal een Dickensiaans bestaan: zolang je beide handen hebt en er nog een hoofd aan je romp zit, heb je geen reden om niet te werken. En vind je toch van wel, dan riskeer je de toorn van chefs met brandende hooivorken.

‘In mijn naam? Kun je dat?’ rochelde ik. 
‘Tuurlijk,’ zei de Kameel.
Wat moet het toch zalig zijn om het zelfvertrouwen van een man te hebben.
‘Waar ga je dan over schrijven?’ vroeg ik.
‘Dat merk je wel,’ zei hij. ‘Over iets wat jij altijd doet.’ 
Hij liep samenzweerderig de deur uit.
En verdomd. Een paar uur en een strip Trachitol later opende ik een document. De Kameel die uit mijn naam schrijft: dit kan nog wel eens een ingewikkelde leeservaring worden. Ik ging er eens goed voor zitten.
‘Tabula Rasa!’ schalt het al weken door het huis.

Nee, de Kameel is niet begonnen aan een cursus Latijn, maar al weken in de ban van de gelijknamige Vlaamse thrillerreeks. Het verhaal: een jonge vrouw heeft te kampen met geheugenverlies. Ze is net verhuisd naar een oud, krakend huis en krijgt steeds meer aanwijzingen dat er iets raars aan de hand is. Niet alleen met het huis zelf, maar vooral met haar verloren herinneringen. Dan blijkt dat ze inderdaad de sleutel is in een mysterieuze verdwijningszaak.

Nu is er in ons eigen oude, krakende huis nog geen sprake van een mysterieuze verdwijning. Maar ook ik vergeet dingen. Vooral dingen die de Kameel me heeft verteld.

Nu vind ik het zelf niet meer dan logisch om af en 
toe volledig de kluts kwijt te zijn: de Kameel is op 
zijn wakkere momenten een spraakwaterval, 
gecombineerd met het associatievermogen van Sherlock op speed.

Hier hield het voorzetje op. En ik moet 
zeggen: dit was erg confronterend. Had hij me dus tóch door. Maar gelukkig geeft hij in dit meta-moment van reflectie zelf al aan waarom: de Kameel ís ook een ‘Sherlock op speed’.

Hij praat zo snel, en met zoveel hakken, takken en veronderstelde voorkennis dat ik zijn verhalen regelmatig niet volg. Soms, als ik een goede vrouw ben, vraag ik dan of hij het nog een keer wil vertellen, maar dan lineair. Vaker, als ik een slechte vrouw ben, heb ik daar geen kracht voor en zeg ik gewoon ‘ja, ja’ en ‘áááh!’. En je hoopt dan dat je er mee weg komt, maar dat kom je blijkbaar niet.

Ik moest hem maar eens bellen.
‘Sorry,’ kraak ik als hij opneemt. ‘Is het echt zo erg?’ ‘Ja’, zegt hij. ‘Mijn nieuwe bijnaam voor jou is vanaf nu Tabula Rasa.’

Daarna begint hij een heel lang, heel snel verhaal met allemaal voorbeelden.
Ik zou ze hier graag willen noemen, maar helaas: snot, knaagdier in keel, ‘ja, ja’ en ‘áááh’.
Tabula Rasa. Shit.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:
Leuk
Molenplas
Gilles de la courgettesoep
Dronken
Carb lover
Kastje des doods
Throner
Eekhoorn
Spijt
Slager
Oma
Whatsapp
Verdriet
Zindelijk worden
Escape room
Pop-a-holic
Haarlem