Fleurs column: Nomen est omen

Het leven stelt mij dagelijks voor raadselen. Het begon deze keer nog redelijk overzichtelijk overigens, met een klein, bruinharig buideltje op de grond. Mijn kat ernaast, die al klapperend met zijn kaakjes een aria in vibrato begon te zingen terwijl hij verheugd naar me opkeek. Voor een siamees is het 
leven één grote musical, en alleen al daarom vind ik ze bewonderenswaardig. En ook attent, zo vlak voor sinterklaas. “Ach kijk,” riep ik naar de Kameel in de keuken. “Bruce heeft een muis.” Ik keek naar het hoopje haar met een mengeling van vertedering, medelijden en afschuw. Precies zoals de natuur 
het bedoeld heeft inzake de relatie tussen kat, 
muis en mens.
Voor een muis had hij trouwens wel rare pootjes. 
Grote oren ook.
Een paar seconden later klonk er een nieuwe aria. Deze keer van mij, vals en schel. “Doe iets! Doe dan iets!” gilde ik. “Wát dan?” vroeg de Kameel, en hij hield zijn handen omhoog, druipend van marinade. Maar zelfs als zijn handen niet van de marinade dropen, was het zeer de vraag of hij iets kon doen.
Er vloog een vleermuis door de kamer. In rondjes.

Voor een siamees is het leven één grote musical

Net als Bruce, die intussen wat nieuwe toonladders had aangeboord. Al met al een extravagante show waar Albert Verlinde een glanzende erectie van zou krijgen, maar ik niet. Ik herinnerde me op dat moment helaas dat een jolige presentator (‘Klokhuis’? ‘Willem Wever’?) ooit iets vertelde over gedwongen je hoofd kaal scheren. “Want als er een vleermuis in je haar vliegt, komt hij er nooit meer uit!” Ik vloog op mijn beurt de gang op.
“Zet alle deuren en ramen open!” beval ik de Kameel vanachter de dichte deur. “Die staan open,” riep hij terug. Daarna, met lichte ontroering in zijn stem: “Dit is prachtig, kom kijken!”

Verdomd. Het drong nu pas tot me door. Een flashback van de Kameel, met een kleine spinnende kitten op zijn hand. “Ik noem je Bruce,” sprak de Kameel. “Naar Bruce Wayne. Met je grote lieve vleermuis-oren.” En nu, drie jaar later, vloog het bewijs dat 
nomen echt omen is, rondjes door de huiskamer. 
Bitterzoete symboliek van een wrange schoonheid. Op iets beters kwam ik even niet.

Ik deed de deur een stukje open en zag de vleermuis onvermoeibaar rondjes vliegen. En de Kameel, wapperend met een theedoek richting de tuindeuren. “Ga, ga, kleine vleermuis!”
Maar Bruce had inmiddels de ‘Carmina Burana’ in-
gezet. O, Fortuna, dacht ik. Daar ga je. Bruce sprong op een hoge kast en plukte met één trefzekere klauw de vleermuis uit de lucht. Ik snelde de kamer in. 
“Hij is niet dood,” sprak de Kameel alsof hij het zelf geloofde. “Hij is heus niet dood.” Bruce deed nog 
een ereronde door de kamer en legde het gevleugelde geschenk aan onze voeten. “Geen dank,” zei Bruce. “Je bent Batman of niet.” Hij likte zijn pootje af.
“Misschien wordt hij straks weer levend,” zei de 
Kameel terwijl hij hem naar buiten bracht.
De begrafenis de volgende dag was eervol en plechtig. “Dag kleine vleermuis,” zei ik. “Sorry voor Batman.”
Op iets beters kwam ik even niet.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Buurtsuper
Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen