Fleurs column: Slijpen

Je zal mij niet horen beweren dat ik de oplossing heb om dit land vandaag nog tot een saamhorig en blij geheel te maken, maar als ik dan tóch een gooi mag doen, zeg ik: slijpen.

Er dient vaker geslepen te worden. Of, zoals ze het in andere contreien noemen: schuifelen. Of slowen. Hoe dan ook: welk kind van de jaren tachtig is er niet groot mee geworden? Ons polderaftreksel van de tango, waar je nét even die scherpe randjes van de razende hormoonfabriek mee afsleep. En dat is altijd mooi meegenomen als je 13 bent, maar dus óók als je 31 (35, red.) bent.

Heb ik gemerkt. Want inderdaad: ik heb weer 
eens fanatiek geslepen. Omdat een briljante geest tijdens oud en nieuw ineens door de kamer riep: ‘We houden een slijpcompetitie!’ Waarna iedereen meteen ‘Jááá!’ riep. Even later slepen we allemaal zielsgelukkig door de kamer op ‘Careless whisper’, voor het geval dat George op ons neerkeek, daar-na op Michael Bolton, Bon Jovi en uiteraard de moederoverste binnen het slijpwezen: Céline Dion.

We dansen niet op dit soort bejaardenshit’, oogrolden de pubermeisjes

“Heerlijk hè,” zei ik tegen de Kameel. “Waarom slijpen we niet wat vaker?” De Kameel wist het niet, 
en ook ik breek mijn hoofd er nu nog steeds over. Wáárom wordt er zo weinig geslepen in de samenleving? Ik bedoel, de keren dat de mens in zijn leven slijpt, zijn op twee handen te tellen. Je begint er eens mee op een klassenfeest rond je twaalfde en een paar jaar later ben je om onduidelijke redenen alweer uitgeslepen. En trouwens: het is zeer de vraag of de jeugd van tegenwoordig überhaupt nog slijpt. Er waren vier pubermeisjes op het feest, tevens de enige vier aanwezigen die niet gezellig meeslepen omdat ze, ik citeer, ‘liever gewóón dood gingen.’ “Dansen jullie nooit met jongens?”, probeerde ik nog. “Jawel,” oogrolden ze terug. “Maar niet op dit soort bejaardenshit.”

Nee, dan hadden ze liever Lil’ Kleine ofzo, en dan een beetje schuren. Een teken aan de wand dat er misschien wel een volledig slijploze generatie aankomt. Die elkaar helemaal de moeder schuren en daggeren zonder ooit te weten hoe fijn het is om eens romantisch te baltsen op zalvende bejaardenshit. Doodzonde, als je het mij vraagt. Schuren is toch niet gezéllig? En daarbij: een jeugd zonder enig romantisch besef, moeten we dat nou willen? Daggeren we als samenleving dan niet in rap 
tempo achteruit? Moet de politiek dáár eens niet iets aan doen?

Enfin, ik had ineens nogal wat te overdenken, zo 
op mijn oude dag. Misschien moeten er slijpstich-tingen komen die slijpevenementen organiseren 
en slijpvoorlichting geven. Desnoods geven we 
Lil’ Kleine een zak harde valuta in ruil voor een 
goede powerballad. En die mag best over drank, drugs en bitches gaan, als er maar minstens twee uithalen in zitten én een kloeke saxofoonsolo.

Dat zal ze leren.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Buurtsuper
Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen
Nomen est omen
Stukje experience
Woorddiarree