Fleurs column: Stukje experience

Buiten was het ijzig koud, maar ja, winkelen moet je tóch. Normale mensen klikken dan een beetje rond en hebben even later een bijzettafel, ontharingssysteem en veertien nieuwe kussentjes gekocht, maar zo praktisch ben ik helaas niet. Nee, fysieke winkels, frisse buitenlucht: dat is wat mij als thuiswerkende freelancer nog net wegtrekt van het 
ravijn waarin de mensenschuwe kattenpraters 
wonen. Op naar het centrum dus, net als vroeger.
 Maar die winkels. Die zijn niet meer zoals vroeger.

Gewoon, toen je nog eens lekker een willekeurige zaak binnen kon lopen om daar hardnekkig genegeerd te worden door een oogrollend pubermeisje of omhooggevallen hockeymoeder. Die je nog dat ouderwetse gevoel konden geven dat ze hier in hún vrije tijd stonden, ja? Nee, dat is voorgoed voorbij.

Winkelen is tegenwoordig een stukje experience 
geworden. Je moet die beléving bieden aan de 
customer, dáár pluk je het laaghangend fruit en kweek je het vet op de botten van de retail. Dus geef er een klap op, doe een SWOT op je brand en invest, invest, invest! Ik hoor het de vlot gecoiffeerde mannetjes met V-halsdecolleté en Ibiza-armbandjes zó zeggen. Ach, hadden die arme retailers mij maar 
ingehuurd in plaats van zo’n Erland Galjaardiaans figuur. Dan had ik ze, tegen een minder kloek uurtarief ook nog, best de waarheid willen vertellen. Namelijk: Sarah Jessica Parker helpt níet bij de 
verjonging en verhipping van je brand, lieve, wanhopige Blokker. Maar leuk geprobeerd, hoor. En vooral: een stukje experience naar de mensen toe 
is best leuk, maar het moet niet gaan lijken op een stukje aanranding.

Ze probeerde er vriendelijk bij te kijken, zo vanonder die wenkbrauwen

Goed, ik ging dus een parfumerie binnen. Dat wil zeggen, het wás ooit een parfumerie, nu heet het geloof ik een flagshipstore en heeft het ineens twee verdiepingen en een roltrap. Ik stond een seconde of twee met een fles eau de toilette in mijn hand toen een winkelmeisje, of nee: sales professional, zich in mijn dampkring mengde. Ze geurde hevig naar sandelhout en had de wenkbrauwen van Bert, daags na een groot conflict met Ernie. “Oh ja, deze is súper,” tsjilpte ze. “Ik zou wel eau de parfum nemen.” Ja, want ze zag wel vaker dat mensen niet voor het eau de parfum gingen, terwijl het écht een betere keuze is omdat het dieper de huid indringt en véél zuiniger in gebruik is. En er ging sowieso tien procent af, hè? Ze probeerde er vriendelijk bij te kijken, zo vanonder die wenkbrauwen.

“Goed, goed, doe die maar dan,” zei ik schichtig, want dit kon maar beter snel voorbij zijn. “Súper!” 
zei ze. “Ik kan ̓m alvast voor je naar de kassa brengen als je wilt? Of zoek je nog iets anders?”

Nog voor ik ‘nee’ kon zeggen ritste ze een lederen buideltas open. “Ik kan je deze mascara aanbieden. Súpermascara, brengt superfijn op, geeft geweldig volume en tóch separatie. Nu voor maar negentien euro. Die erbij doen?” Ik keek naar de wenkbrauwen. “Oké,” zei ik.

Buiten voelde ik me een beetje vies en besloot er nooit meer terug te komen. Maar eerlijk is eerlijk: het was wél een experience.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Buurtsuper
Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen
Nomen est omen