Fleurs column: Woorddiarree

“Ja, het was heerlijk. Een espresso graag. Of nee, beter: een carajillo. Da’s met brandy erin, moet je ook eens proberen. En weet je, doe er ook maar een sticky toffee pudding bij. Lekker, thanks. Ja, 
nee weet je: dat is dus mijn doel voor 2017. Gewoon kappen. Het is goed zo. Ík ben goed zo. Beter dan 
dit wordt het niet. En dat hóéft ook niet. Ik bedoel, altijd maar die zelfkritiek. Ben ik er een beter mens van geworden? Het is zo’n typische wijvenkwaal, 
eigenlijk om je dood te schamen. Zeker in deze tijd. Het is gewoon verkapt narcisme. Ik, ik, ik ben niet goed genoeg. Het draait allemaal om mij, mij, mij en de zogenaamde beste versie van mezelf. Mijn hoofd lijkt soms een grote, natte wind. Nog even en ik ga tegen mezelf zeggen dat ik lekker in m’n eigen kracht moet gaan staan. Of zitten. Of liggen. Of weet ik veel wat voor woorddiarree die ijdele navelstaarders nog meer uitstoten. Hoe dan ook: ík doe er niet meer aan mee. Ik ga vanaf nu eens wat 
milder voor mezelf worden.

Zie je, de mildheid begint al in te treden. Goed hè?

Lekker hè, die carajillo. Weet je, we doen er nog één. Die sticky toffee zal zo wel komen. Tijd geleden dat ik een toetje heb besteld, trouwens. Zie je, de mildheid begint al in te treden. Goed hè?

Nee, ik denk echt dat dit helpt om mijn blik wat meer naar buiten te richten. Letterlijk ook. Dat thuiswerken helpt wat dat betreft niet. Ik wil vanaf nu zeker elke dag een uur wandelen of fietsen. Gewoon, dat er even een frisse wind door m’n hoofd waait. Geen natte, nee. Hahaha. Ik denk echt dat ik daardoor dingen ga aanpakken in plaats van uitstellen. God, ik en uitstellen. Ze zouden een awardshow voor 
procrastinators in het leven moeten roepen. Dan won ik ook eens wat. Hahaha! Nee, en bewegen is sowieso goed. Ik beweeg veel te weinig. Kijk, eerst dacht ik altijd dat ik gewoon een sport moest vinden die ik léuk vind om te doen. Maar inmiddels ben ik zover dat ik toegeef dat die sport niet bestáát. Ik ben een beetje lui denk ik. Wat zeg ik: ik ben héél erg lui. Hahaha.

Nou ja, en bij sport komt het natuurlijk ook aan op doorzettingsvermogen. Daar schort het bij mij ook nogal eens aan, je kent me. En dat kan ik nu maar beter accepteren dan ertegen te vechten. Dus vanaf nu elke dag wandelen of fietsen, dat voelt tenminste niet als sport. Met als voordeel dat als ik me gezonder voel, automatisch ook gezonder ga eten. Want nou ja, de hoop dat ik ooit loeistrak op het strand lig heb ik wel zo’n beetje opgegeven, maar er mag natuurlijk wel een kilo of acht af. Tien zou nog mooier zijn, dan heb ik een buffertje. Het is toch wel heel zonde hè, dat ik het elke keer weer zover laat komen. Echt jammer.

Ah, dank je, ziet er heerlijk uit. Zullen we ’m anders delen? Ik heb niet zo’n honger. O, en een spa rood nog alsjeblieft.”


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Buurtsuper
Wasoorlog
Vragen aan Jezus
Leegtes
De restjes van Ada
Volkomen imperfect
Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen
Nomen est omen
Stukje experience