Fleurs column: Antwerpen

De Kameel nam mij mee naar Antwerpen. Daar kwam natuurlijk een Airbnb van, want hotels, dat dóe je niet meer tegenwoordig. Die mis ik ook niet trouwens, of het moeten de vermolmde hotelbijbeltjes in het nachtkastje zijn. Ik vond er ooit een waar dwars over een nogal heilige psalm heen in woedend handschrift ‘FUCK YOU JOHN!!’ gekrast stond, en op de volgende pagina een nog woedender ‘AND SCREW YOU JESUS!!’ Ik ben toen, dat begrijp 
je, de rest van het verblijf in slaap gevallen met 
levendige fantasieën over deze vrouw (het móest een vrouw zijn), John, Jezus en het hotelnaaisetje dat náást die Bijbel lag. Mooie tijden.

Nu hebben we Airbnb en dat heeft voor een erkend voyeur als ik ook zo z’n voordelen

Maar goed, nu hebben we Airbnb en dat heeft voor een erkend voyeur als ik ook zo z’n voordelen. Wie slaapt in andermans huis, slaapt in feite ook een beetje in andermans hoofd, en dat is ook precies de reden waarom ik zelf nooit m’n huis aan vreemden zou verairbnb’en. Je moet er toch niet aan denken, dat gewroet in je leven en psyche.
Ik was inmiddels wel reuze benieuwd naar wat de Kameel dit keer had uitgekozen.
‘KAWASAKI ERIC’, las ik op het bordje waar het volgens de Kameel moest zijn. Japanse vader, Vlaamse moeder, sherlockte ik direct. Interessant, interessant. Japanners laten zich niet zo makkelijk doorgronden, daar had ik intussen genoeg Murakami voor gelezen. Maar dan had Eric Kawasaki nog niet op mij gerekend.
“Je gaat niet overal aan zitten, hè?” zag de Kameel de bui even later reeds hangen.
Eric Kawasaki, die er inderdaad half Japans uit zag, had na een korte, saaie uitleg het pand verlaten. 
Nu zat er dus nog maar één ding op.
“Natuurlijk wel,” zei ik.

Een ding was duidelijk: Eric Kawasaki had meer smaak dan spullen. Ik gokte op Marie Kondo én Feng Shui: dat krijg je met zo’n achtergrond. Verder zag 
ik moeilijke kunst, veel planten en een Scandinavisch lampenplan. Maar nergens boeken. Waarom had Eric Kawasaki geen boeken? Ik deed de slaapkamerdeur open. Boven het bed hing een erotische schildering van een naakte man. Aha. Eric Kawasaki móest een homosensueel zijn. Maar waarom stond er dan een Mariabeeldje vanaf de balk toe te kijken? Nee, dat bedoelde Eric Kawasaki vast ironisch. Zo 
in dat volle licht had ze ook iets extra heiligs. Hé, hij had een weegschaal naast zijn bed staan. Dát was apart. Wat staat er dan bij Eric Kawasaki in de koelkast? Een potje bioyoghurt en een echo, zo bleek. Onder oogrollend toezicht van de Kameel trok ik 
begeesterd het ene na het andere kastje open. Ik scande zout, suiker, olijfolie, muesli, wijn, twee flessen gin, whisky. Die antieke koffiemolen die van 
bovenaf keihard op mijn schedel klapte, scande ik pas toen hij op de grond viel. In stukken.

“Shííít,” zei ik. En daarna: “Ik denk dat Eric Kawasaki homo is. En hij heeft helemaal geen boeken. Gek hè?”
Er gleed iets van wanhoop over het gezicht van de Kameel.
“Volgende keer weer een hotel,” zei hij.


VIVA-journalist Fleur Meijer (35) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Lees meer columns van Fleur:

Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed
Trash-tv
Zelfhulpthriller
In de kou
Doomsday
Hallo
IPB
Boodschappen
Nomen est omen
Stukje experience
Woorddiarree
Slijpen
Winaars van de nacht