De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Mijn ritjes met de metro zijn hierna niet meer hetzelfde’

Copywriter Frances (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor VIVA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

Daten met nieuwe vrienden

Ik mis mijn vriendinnen. Natuurlijk is er FaceTime en kunnen we bellen. Maar ik mis het fysieke contact. Fijn met elkaar aan de Latte Macchiato ’s, borrelen in de lokale kroeg of op de bank crashen voor eindeloze gesprekken over mannen, werk en vrouwelijke sores. Gelukkig heb ik mijn beste maatje, mijn allerliefste flatmate, met wie ik de stad onveilig maak en lief en leed kan delen in onze pyjama’s. Maar, ik heb ook een paar vrouwen om me heen nodig. Dat gevoel dat Carrie Bradshaw (Sex and the City) had toen ze in Parijs in haar eentje langs een koffiebarretje liep en daar vier keuvelende vrouwen zag zitten, terwijl haar hartsvriendinnen 6000 kilometer verderop waren. Wie het gezien heeft, weet wat ik bedoel.

Swipen met vrouwen

Op de datingapp Bumble blijkt ook een afdeling te zijn om nieuwe vriendinnen te maken. Niet alleen swipen met mannen, maar dus ook met vrouwen. Het idee stond me in eerste instantie tegen, maar dit is nu eenmaal 2018 waar alles via apps verkrijgbaar is, dus vooruit maar. In de app zit dus een tabblad ‘Date’ en een tabblad ‘BFF’, oftewel Best Friends Forever (zover ik het begrijp). Nu ben ik ruimschoots gewend om te gluren in de profielen van mannen, maar het voelt een beetje ongewoon om ineens naar vrouwen te kijken. En waar selecteer ik op, op uiterlijk of interesses? Met mannen kan ik heel meedogenloos zijn, als het me niet bevalt, veeg ik ze van mijn scherm alsof ze het bestaan niet waard zijn. Maar ik voel me bezwaard om vrouwen weg te klikken. Alsof zij wél gevoel hebben en die mannen niet.

Na een paar swipes links en rechts heb ik echter de smaak te pakken en is er een leuke ‘match’ met een dame die werkzaam is als marketingmanager bij een reclamebureau. Ze houdt net als ik van muziekoptredens, theater, musea en wandelingen. We wisselen wat algemene gegevens uit en spreken af voor een kopje koffie. Als ik richting het station loop waar we hebben afgesproken, voel ik weliswaar zenuwen, maar het is anders dan bij een date. Ik realiseer me dat ik niet uitzonderlijk mijn best heb gedaan om er goed uit te zien. Misschien omdat ik niks te verliezen heb? Ik ben vooral nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren, maar ik weet zeker dat we genoeg gesprekstof zullen hebben voor een leuke middag. Daten met mannen is voor mij blijkbaar een stuk minder vrijblijvend. Interessant.

Feest van herkenning

Ik voel meteen een klik met mijn potentiële vriendin. Ze zit precies in hetzelfde straatje als ik: ze is heel spontaan, sociaal, heeft leuk werk en gaat er graag op uit. En, ze is single. Alle date-ervaringen uit het rariteitenkabinet worden zonder gene of filter op tafel gegooid. Een feest van herkenning. Ik ben niet de enige die een uur in een café heeft gewacht op een man die niet kwam opdagen, en ik ben ook geen uitzondering in het ontmoeten van mannen met bindingsangst. ‘Het lijkt wel of ik je al jaren ken!’ zegt ze na een uurtje. Ik straal van oor tot oor, dit is precies wat ik nodig had. ‘Als je zin hebt, geeft een vriend van mij een BBQ dit weekend, kom je ook?’ Dat lijkt me fantastisch!

Eeuwige studenten

Het BBQ-feestje wordt gehouden in Hammersmith, een commerciële wijk langs de rivier waar gezellige lokale pubs, veel verkeer en forensen het straatbeeld bepalen. Veel mensen wonen net als ik in een flatshare, ook dertigers en veertigers. De huur is anders niet te betalen. Iedereen is dus een beetje de eeuwige student, zo ook de vrienden die deze BBQ organiseren. In de keuken domineren twee riante koelkasten de ruimte. Verschillende vrienden lopen in- en uit en stoppen er wijn, gin, vlees en salades in. Op de bartafel in het midden staan chips, dipsausjes, halfvolle glazen en flesjes bier. Op het kleine tv’tje tegen de muur speelt een Wimbledonwedstrijd, die de nodige aandacht krijgt van een aantal gasten.

Mijn vriendin mengt zich lekker tussen haar vrienden, en ik vraag me af hoe ik dit zelf ga aanpakken. Ik sta in mijn uppie met een glas wijn in mijn hand, ken hier niemand, en iedereen is al met elkaar in gesprek. De keuken is een echoënde kakafonie aan stemmen, gelach en televisiecommentaar. Ik gooi mijn glas wijn in recordtempo achterover en loop naar de tuin. Een van de vrienden staat achter de barbecue een paar hamburgers om te draaien. “Lukt het een beetje?”, vraag ik hem. “Not too bad” zegt-ie. Ik stel mezelf aan hem voor en vraag hem naar zijn werk en hobby’s. Hij heeft net een jaar in Spanje gewoond, een ervaring die uitnodigt tot een leuk gesprek over het wonen in het buitenland, het leren van een andere taal en cultuur en het ontdekken van eigen doelen en waarden. De tuin wordt steeds voller met nieuwe gasten. Voor een groot deel vrienden die elkaar kennen van hun studententijd in Londen.

Een inclusieve bite

Het valt me op hoe gemixt de vriendengroep is. Een kleurrijke verzameling van mensen met verschillende etnische achtergronden. In Nederland is het weliswaar ook heel multicultureel qua bevolking, maar ik zie deze diversiteit in veel mindere mate terugkomen binnen de muren van mijn kantoor-, of privéleven. Bizar en confronterend dat ik dat nu pas realiseer. Ik word symbolisch wakker geschud door een flinke rookvlam uit de barbecue. Mijn gesprekspartner heeft zojuist een paar sterk gemarineerde kipspiesen op het rooster gegooid.

Het eerste gesprek met de ‘Spanjaard’ heeft me het vertrouwen gegeven om een nog een gesprek te starten. Drie dames maken een aantal dingen klaar op de tuintafel. ‘Wat is dat voor lekkers?”, vraag ik. Ook zij staan open voor mij en we kletsen over kleding, eten en het openbaar vervoer. Een van de mannen mengt zich bij ons en geeft ongevraagd een lezing over de geschiedenis en de werking van de verschillende Londense tubes. Hij doet dit zó begeesterd, dat ik niet anders kan dan aan zijn lippen hangen. Mijn ritjes met de metro zijn hierna niet meer hetzelfde.

Door deze tube-lezing ben ik helemaal op dreef geraakt en ben ik me niet meer bewust van mijn ongemakkelijke nieuwigheid. Ik meng me in meerdere gesprekken en voel me steeds meer thuis. Gewoon vragen stellen en dan staat bijna iedereen wel open voor een leuk gesprek. Tegen twaalven loop ik helemaal voldaan en trots op deze nieuwe inzichten en ontmoetingen, terug naar Hammersmith Station. Lang leven Bumble Friends.

Wil jij Frances beter leren kennen? Bekijk dan haar website www.schrijvenenspelen.nl of check @FranInLonden.

Lees ook de vorige avonturen van Frances in Londen:

(6) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘De biertjes gaan er weer goed in en de olijke bankier laat me geen één keer betalen’
(5) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Ik hoop wel dat ze een beetje normaal en sociaal zijn’
(4) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Één week, vier mannen, vier dates.’
(3) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Nu gaan we het dus anders aanpakken. Meer mannen en meer dates’
(2) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Wacht even, is deze jonge god het hoofd van de opleiding?!’
(1) De date-avonturen van Frances in Londen: ‘Hij neemt me mee naar Windsor, was dat niet het decor van de royal wedding?’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.