Zolang ik nog vrijgezel ben #6: ‘What happened in the loo, stays in de loo’

frances in londen

Copywriter Charlotte (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor VIVA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

Lees ook: Zolang ik nog vrijgezel ben #5:
‘Hij leek opgelucht om mij te zien’

‘Hoe was het op de heuvel?’, vroeg Graham. Ik deelde wat van mijn nootjes en rozijnen en vertelde dat hij niet heel veel had gemist van het uitzicht. De wandeling ging verder, net als onze gesprekken.

We praatten over onze vakantieplannen in de zomer, hij wilde dolgraag naar het Noorderlicht, maar wist niet of het hem ging lukken om vrij te nemen van zijn werk. Er kwamen zomercompetities aan en waar anderen vrij zouden zijn, moest hij juist aan de bak. Je moest wel heel veel van je werk houden als het zo’n beslag op je leven legde. Hij was een gedisciplineerde man, zoveel was duidelijk.

Tegen het einde van de middag liepen we langs een lang en smal kanaal. 

Er lag een uitgestrekte rij woonboten. Elke woonboot had een eigen stijl, maar in duurzaamheid en zelfvoorziening deden ze niet van elkaar onder. Zonnepanelen, complete moestuintjes en één boot deed zelfs dienst als boekenwinkel. Om de zoveel boten was er wel man met ontbloot bovenlijf en/of vrouw in bikini aan het schuren, zagen of plantjes water aan het geven. Het vergde wat onderhoud, zo’n manier van leven. Graham had flink de pas erin en haalde andere wandelaars in. Mijn benen waren zwaar, we hadden al meer dan 15.000 stappen gezet en ik voelde een zeurderige pijn in mijn rechterheup.

‘Weet je waar ik zin in heb?’, vroeg hij.

Zonder te wachten gaf hij zelf al het antwoord: ‘Een ijskoude pint!’

‘Ah, vandaar dat je ineens zo snel loopt!’, zei ik half strompelend. Ik lachte erbij, want ik wilde me natuurlijk niet laten kennen.

De organisator riep iets door de megafoon, maar ik verstond het niet en vroeg Graham om herhaling.

‘We zijn bijna klaar met de wandeling!’, zei hij opgelucht.

We eindigen in een knusse pub met twee Foster’s Lager. Iedereen bestelde wat te eten en ook Graham en ik schoven aan tafel met fish and chips.

Toen Graham naar de wc ging, appte ik snel naar Adam. Ik stuurde hem een aantal foto’s van de wandeling. Adam was op vakantie in Colombia en ik zag dat hij toevallig ook online was.

‘Darling! Ik ben op de Meetup-wandeling en heb een heel leuke man ontmoet! We zijn nu aan het eten met elkaar!’

‘WAT?’, antwoordde Adam gelijk. ‘OMG‘!! This is amazing dear! Je bent nog geen maand in Londen en je hebt nu al vrienden én een lover. Volgens mij zijn wij voorlopig nog niet van jou af, haha.

Adam kwam net terug van koffieplantage-excursie in Colombia en had ondertussen een sexy Zuid-Amerikaan aan de Grindr-haak geslagen. Hij ging hem vanavond opzoeken en stuurde me een foto van zijn nieuwe aanwinst, poserend in een strak kort broekje voor een tropisch zwembad.

Graham bleef lang weg van de wc.

Toen hij eindelijk terugkwam, verontschuldigde hij zich. Ik vroeg maar niet waarom, what happened in the loo, stays in de loo.

Tijdens het wandelen had ik vooral tegen de zijkant van zijn gezicht gekeken, maar nu hij hier voor me zat, vielen zijn heldere, vriendelijke blauwe ogen en volle, donkere wenkbrauwen me ineens op. Als hij lachte, verschenen er kleine kraaienpootjes aan de zijkant van zijn ogen. Ik weet niet of het de biertjes waren, of omdat ik hem steeds iets beter leerde kennen, maar

ik voelde vlinders opkomen voor deze knappe Engelsman. 

‘Are you single?’, vroeg hij. Alsof hij mijn gedachten kon lezen.

‘Actually, I am’, zei ik lachend. Mijn wangen gloeiden. Wat evengoed het gevolg kon zijn van de halve liters bier in een broeierige pub, na een lange fysieke inspanning in de buitenlucht.

‘Jij ook?’, vroeg ik meteen terug. Hij bevestigde met een lach van oor tot oor en we bleven elkaar grinnikend aankijken zonder iets te zeggen.

Ik was vergeten hoe ongemakkelijk zo’n afscheid na een eerste ontmoeting ook alweer kon zijn. Dat je dan uiterst onhandig op zo’n felverlicht metrostation tegenover een leuke kerel staat en je je afvraagt of je moet gaan knuffelen, handen schudden, zoenen, of een kusje op de wang en dan twee of drie kussen? En hoe blijven we in contact? Moest ik zijn nummer vragen of zou hij dat doen? Ik was daarnaast ook vergeten dat ik er vandaag zeer onflatteus uitzag met mijn knalroze fleecevest, bergschoenen én zonder make-up.

Om nog maar te zwijgen over hoe ik rook. 

Ik stond schaapachtig te lachen toen Graham ons uit de brand hielp.

‘Vind je het leuk om nog eens af te spreken?’, vroeg hij.

‘Ja, super leuk!’, zei ik nogal enthousiast.

Wat ook een slaak van opluchting was, omdat ik het dan niet meer hoefde te vragen. We wisselden telefoonnummers uit en ik gaf hem snel een knuffel en één zoen op zijn wang, om verdere krampachtigheid te voorkomen.

We moesten allebei een andere kant op, en toen ik op het perron was aangekomen, zag ik hem aan de overkant staan. Het duurde even voordat hij mij ook zag, dus ik kon hem ongegeneerd bekijken. Wat ik zag, beviel me wel. Toen hij mij ook doorhad, stonden we nog zeker vijf minuten naar elkaar de grinniken en zwaaien voordat mijn metro kwam.

Over Charlotte

Charlotte is een fictief karakter van het boek-in-wording ‘Zolang ik nog vrijgezel ben’. Alle verhalen zijn geïnspireerd op gebeurtenissen uit de sabbatical van schrijfster Frances Gallimore in Londen in 2018.

Wil jij Frances beter leren kennen? Bekijk dan haar website www.schrijvenenspelen.nl, check @zolang_ik_nog_vrijgezel_ben of @frances_charlie.