Zolang ik nog vrijgezel ben #9: ‘Vond ik hem nou eigenlijk wel echt leuk?’

frances in londen

Copywriter Charlotte (35) is nog steeds single, in tegenstelling tot veel van haar vriendinnen. Ze pakt haar koffers en gaat voor een half jaar naar Londen. Voor VIVA schrijft ze over haar avontuur vol nieuwe vriendschappen, opmerkelijke dates en leerzame confrontaties.

Lees ook: Zolang ik nog vrijgezel ben #8:
‘Zou hij zitten poepen daar?’

‘Gaat het?’, vroeg ik met ingehouden verbijstering. ‘Wil je wat van mijn handgel?’ In andere landen had ik altijd een flesje van dat spul bij me. Alsof alles buiten Nederland onhygiënisch was. Ik vermoedde dat het in Amsterdam of Rotterdam niet veel schoner was dan in Londen, maar het kwam hier hoe dan ook als geroepen: Graham nam het gretig aan.

‘Sorry dat het zo lang duurde’, zei hij. Hij keek ernstig en zweeg.
‘Ik denk dat je wel een vermelding in het Guinness World Records verdient met je uithoudingsvermogen en verblijfsduur op zo’n Dixi-toilet, haha.’ Op ongemakkelijke momenten zocht ik altijd naar een manier om de boel al dan niet succesvol te luchten.

Hij lachte niet mee. 

‘Sorry, gaat het?’, vroeg ik.

Ja, ik heb dit nog niet verteld maar erm …hoe zal ik het zeggen … Ik heb een urineprobleem.

‘Oké’, zei ik, wat natuurlijk niet perse oké was.
Maar dit is zo’n typisch stopwoordje als alternatief voor, ja waarvoor eigenlijk? Ik gebruik het wel vaker op momenten dat iemand iets zegt wat oncomfortabel is, iets waarover je eigenlijk een mening hebt, of wat je verbazingwekkend of raar vindt, maar wat je dan uit respect niet wil laten blijken. Dat je bijvoorbeeld aan iemand vraagt: ‘Wat zijn je hobby’s?’ en hij of zij antwoordt: ‘Ik verzamel dode dieren op sterk water’, dat je dan heel enthousiast zegt: ’Okééé!’

Enfin, hij ging verder met zijn uitleg. Het kwam erop neer dat hij moeite had met de aandrang van plassen, waardoor de emmer spreekwoordelijk weleens overliep. Hij wilde plotseling urineverlies te alle tijden voorkomen en daarom ging hij op openbare plekken vaak alvast uit voorzorg naar de wc. Maar, dat betekende wel dat hij er eerst even goed voor moest zitten om de boel op gang te krijgen. Ik vroeg me ineens af of hij ook echt op die DIXI-bril was gaan zitten, maar het leek me beter om die vraag niet te stellen. In zulke gevallen is het beter om begrip te tonen.

‘Kan je er iets aan doen?’, vroeg ik.

‘Ik ben nu in gesprek met mijn huisarts en hij stelde medicijnen voor, maar ik weet niet of ik daaraan wil beginnen.

‘Waarom niet?’

Ik nam een slokje van mijn flesje water, en voelde plotseling mijn eigen blaas springen. Zoals je het ineens overal voelt kriebelen wanneer iemand een gesprek begint over mieren of muggen.

‘Basically, word ik van die medicijnen tijdelijk onvruchtbaar.’

Ik verslikte me in mijn water.

Met een hoestbui en rooddoorlopen ogen tot gevolg. Graham klopte een paar keer op mijn rug en vroeg of het ging.

‘Sorry hoor’, zei ik.

‘Lastig onderwerp?’, vroeg hij met een pijnlijke glimlach. ‘Sorry, het is geloof ik niet echt een sexy onderwerp voor een tweede date hè?’

Ik moest hard lachen en ook Graham werd wat losser.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit plasincident mijn beeldvorming over hem op geen enkele manier beïnvloedde. Het is nu eenmaal zo dat we in het prille stadium van eerste dates altijd wat fijngevoeliger zijn voor afwijkende karaktertrekken of eigenaardige uiterlijke kenmerken. Typische schoenen of een té uitgesproken aftershave kunnen al een dealbreaker zijn bij zo’n fragiele eerste ontmoeting. Laat staan wat de gevolgen zijn van een onthulling in de categorie plasproblemen.

Toch gaf ik Graham dikke bonuspunten voor zijn openhartigheid en kwetsbaarheid. En hij hád al de nodige credit opgebouwd met het cadeautje en de vermakelijke toeristische wandeling. Hebben we bovendien niet allemaal dingetje, groot of klein, onder de leden? Hij kreeg hoe dan ook het voordeel van de twijfel.

‘Ik moet weer gaan’, zei hij. ‘Volgende keer een langere wandeling, promise!’

We liepen richting metrostation Hyde Park Corner. Ik wilde zelf nog Hype Park in dus we namen afscheid bij de Underground. Dit werd een akward momentje, daar was ik al op voorbereid. Want natuurlijk ging het in mijn hoofd alweer alle kanten op.

Vond ik hem nou eigenlijk wel echt leuk?

Hij was heel aardig en knap, maar waarom voelde ik nu ineens niet meer die twinkel die ik de vorige keer voelde? Was ik nou toch ineens afgeknapt door dat hele plasgebeuren? Of kwam het gewoon omdat het allemaal nog wat onwennig was? Was het überhaupt erg dat ik nog niets voelde en kwam dat nog? Ik keek nog eens goed naar hem, en voelde minimaal genegenheid.

Niet teveel nadenken, Charlie, it’s not like you’re already going to marry this guy, hoorde ik Adam zeggen.

Voor de trappen stonden we stil. Graham keek me doordringend aan en beet op zijn onderlip.

‘It was lovely to see you again. Hopefully we can get together again soon.’

Hij wist net als ik niet goed wat te doen en daalde snel de trappen af. Hij keek nog een keer achterom voordat hij beneden was en lachte.

Ik was nog niet bij de ingang van Hyde Park of ik voelde mijn telefoon alweer trillen door een berichtje van Graham.

‘Ik hoop dat ik je niet heb laten schrikken, want ik vind je echt een heel leuke vrouw, Charlotte! X’

Over Charlotte

Charlotte is een fictief karakter van het boek-in-wording ‘Zolang ik nog vrijgezel ben’. Alle verhalen zijn geïnspireerd op gebeurtenissen uit de sabbatical van schrijfster Frances Gallimore in Londen in 2018.

Wil jij Frances beter leren kennen? Bekijk dan haar website www.schrijvenenspelen.nl, check @zolang_ik_nog_vrijgezel_ben of @frances_charlie.