Gamen in de trein

Niets leuker dan nieuwe mensen ontmoeten, en vooral als dat mensen zijn met dezelfde interesses. Sinds kort heb ik de Nintendo 3DS in huis, een spelcomputer bedoeld om mee te nemen en voorzien van allerlei features om contact te leggen met andere gamers. Ik besloot de proef op de som te nemen op mijn treinreis afgelopen zaterdag.

Gamen onderweg is bij ons een relatief onbekend fenomeen. Zit je in Tokio in de metro, dan zie je om je heen diverse mensen die druk in de weer zijn met het verslaan van monsters en andere eigenaardige vijanden op hun handheld-systemen. Vaak doen ze dat samen met andere reizigers; veel populaire Japanse spellen hebben een systeem dat andere gamers in de buurt detecteert, waardoor je opeens de man vier stoelen achter je bruut kan verslaan in een potje Pokemon. De 3DS heeft iets dergelijks al ingebouwd in het toestel. Er is de mogelijkheid om “herkenning” aan te zetten zodat jouw console automatisch contact maakt met andere 3DS-gebruikers in de buurt. Je kan dan met elkaar gamen, maar ook gesprekken voeren en spelvoorwerpen uitwisselen. En wie weet waar dat dan toe leidt…

Dus daar zat ik dan, in de trein van Amsterdam naar Leiden. 3DS in de aanslag, wachtend op andere actieve gamers. Ik had een eigen Mii aangemaakt (je persoonlijke avatar zoals alle Nintendo-systemen die gebruiken) met een leuke begroeting, en keek voorzichtig om me heen om te zien of er misschien leuke mannen in de trein zaten die potentieel ook een 3Ds in hun tas zouden hebben. Met een half oog staarde ik op mijn scherm, maar er werd nog geen contact gelegd. Ik besloot wat te gaan gamen om de tijd te doden, ondertussen bij ieder station de instappers scannend op 3DS-potentieel. Niets. Helemaal niets. De terugreis verliep precies hetzelfde. Tot zover mijn pogingen om contact te maken via de handheld-console. Ik keek voor de zekerheid nog even op Facebook’s “Hartstocht in de Trein” in de hoop dat iemand daar een bericht gepost had. “Meisje met felblauwe Nintendo 3DS, ik zag je zitten en had meteen spijt dat ik mijn rode DS thuis had gelaten vandaag. Mijn Mi wil graag jouw Mii ontmoeten. Volgende week zelfde trein?” Maar helaas, ook zo’n bericht was nergens te bekennen.

Ik vrees dat ik toch echt naar Japan zal moeten om enig succes te hebben. Desalniettemin blijft die spelcomputer gewoon meegaan in de trein, je weet maar nooit. Mocht je een keer iemand met een felblauwe DS in de trein zien zitten, dan weet je dus wie het is. Zwaai dan maar even naar me, als je zelf geen spelcomputer bij je hebt…

Bron foto: Travis Hornung