Blog Lisette: Een beter woord voor gecondoleerd

We moeten een beter woord hebben voor ‘gecondoleerd’. Toegegeven, het is nog niet zo erg als het #RIP dat massaal op social media opduikt wanneer een beroemdheid overlijdt. RIP is nog een tikkeltje erger dan gecondoleerd, want het is niet alleen een luie afkorting, maar ook nog een Engelse afkorting. Zeg dan minstens RIV.

Gefelici- eh…

Maar goed, ‘rust in vrede’ is iets wat je de inmiddels overleden persoon toewenst. Wat zeg je tegen de nabestaanden? Inderdaad, gecondoleerd. Het allergrootste probleem met gecondoleerd is dat het veel te veel op gefeliciteerd lijkt. Ik moet mezelf voordat ik het zeg altijd eerst even goed instrueren: ‘Het is geCONDOLeerd, niet geFELICITeerd.’ (Een handige methode om uit te vinden wat je moet zeggen is trouwens checken of er taart of cake is.)

Was dat je oor?

Het op-een-na-grootste probleem is dat gecondoleerd bij een massale bijeenkomst al snel heel leeg wordt. Zo moest volgens de etiquette op de crematie van Laus oma iedereen elkaar condoleren. Dat heurt. Alleen was het taaie mensje 96 geworden en had ze in die tijd tien kinderen gebaard, die zelf ook bijna allemaal kinderen hebben. En van die kinderen heeft een flink aantal zich ook al voortgeplant. Je staat dus zo een keer of zestig achter elkaar ‘gecondoleerd’ te zeggen, terwijl je hand na hand schudt en (o, de horror) zestig keer drie zoenen uitdeelt. Dat betekent honderdtachtig keer precies de juiste hoek vinden van je gezicht positioneren ten opzichte van het andere gezicht, zodat je geen ongeïnteresseerde ‘ik vind je vies’-luchtkus geeft, maar ook niet per ongeluk lippenstift op een wang drukt of aan iemands oor likt.

WAAROM?

Toen het woord ‘gecondoleerd’ voor de vijfde keer van mijn lippen rolde vond ik het al ongemeend en generiek klinken, dus toen ik het voor de negenenvijftigste keer zei was het helemaal niets meer waard. Het erge was dat iedereen het zo ervoer; mensen stonden elkaar een beetje ongemakkelijk lachend toe te knikken tussen het drie-zoenen-geven door. ‘Gecondoleerd hoor, ja, gecondoleerd,’ zei een van de ooms met een brede glimlach. Alsof we elkaar daadwerkelijk allemaal aan het feliciteren waren. Ik had zin om te roepen: ‘WAAROM DOEN WE DIT? DIT IS TOCH NERGENS VOOR NODIG? GECONDOLEERD ALLEMAAL. ZO. EN NU OP NAAR DE KOFFIE EN CAKE.’

Gecondoleerd hou je bek

Sterk spul

Nu kun je er natuurlijk voor kiezen om in plaats van ‘gecondoleerd’ te gaan voor het iets minder lettergrepen tellende ‘sterkte’. Ik heb heel lang niet begrepen dat er een duidelijke nuance zit tussen ‘sterkte’ en ‘succes’, maar inmiddels heb ik ‘m. Sterkte zeg je als je denkt dat iemand wel wat kracht kan gebruiken, bijvoorbeeld omdat hij/zij een zware tijd tegemoet gaat. Succes zeg je juist meer voor de vorm, omdat je weet dat degene tegenover je iets probeert te bereiken en dat waarschijnlijk wel gaat acen, maar je toch iets moet zeggen. Zo weet ik nu ook waarom mijn moeder me in mijn mislukte eerste studiejaar altijd sterkte wenste met een tentamen. Ik had het nódig. Ze had net zo goed ‘gecondoleerd’ kunnen zeggen.

Foto: Jaykayl

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.