Geen vaderliefde

geen

Sinds mijn zoontje Matthijs geboren is vragen mensen me regelmatig: houd je nu ook zoveel van hem als van Robin? Eh… nee, maar dat mag je dan zogenaamd niet hardop zeggen.

Toen mijn eerste zoontje Robin werd geboren, raakte ik een beetje in paniek. Ik had namelijk het idee dat ik van alles zou moeten voelen, maar in werkelijkheid voelde ik helemaal niets. Ik had Robin vast, ik keek naar hem, vond hem schattig, vond het heerlijk om met hem te knuffelen, maar van hem houden? Nee, dat deed ik niet meteen. Ik dacht oprecht dat ik de meest koudhartige vader van het westelijk halfrond was.

Conceptbaby
Wie een tijdje terug mijn brieven aan Robin hier op de site heeft gelezen, weet dat het inmiddels wel anders is. Wat ik me destijds niet gerealiseerd heb, is dat het (wellicht niet voor iedereen) gewoon een tijdje nodig heeft. Natuurlijk, zo’n baby zit negen maanden in de buik, en in die tijd wordt er tussen moeder en kind (neem ik aan) een soort van band gekweekt. Voor papa is de baby eigenlijk vooral een concept. Je wéét dat hij in de buik zit, je hebt er een soort van contact mee door te voelen, maar verder is het natuurlijk een raadsel wat er na negen maanden uitkomt.

Liefde is geen schakelaar
Dus toen Robin ter wereld kwam en ik hem voor het eerst in mijn handen hield, was ik vertederd, ik vond het prachtig, maar tegelijkertijd had ik werkelijk geen idee wie dat kleine ventje was. In die fase zit ik nu met Matthijs. Heel stiekem voel ik van binnen natuurlijk dezelfde paniek. Wat als dat gevoel nooit komt? Wat als ik zielsveel van Robin houd, en iets minder van Matthijs? Maar nog dieper van binnen weet ik inmiddels dat het wel goed zit. Liefde is bij mij nu eenmaal geen lichtschakelaar, het  is iets dat langzaam op gang komt, en daarna groeit tot het zulke vormen aanneemt dat het voelt alsof m’n hart het bijna niet meer kan omvatten.

Wel vroeg ik me van de week af wanneer dat dan precies komt, want er moet toch een soort van moment zijn waarop die liefde toeslaat? In werkelijkheid gaat dat natuurlijk heel stiekem en ongemerkt. Matthijs lag gisteren op m’n borst te slapen en terwijl ik naar hem keek deed hij z’n kleine riedeltje met van die grappige gelaatstrekjes, waaronder ongecontroleerd glimlachen. En terwijl hij zo naar me keek, mompelde ik hardop: ‘dus zo doen jullie dat!’

En zo heeft die kleine charmeur dat zaadje in m’n hart geplant en is het houden van stiekem al begonnen. Het allermooiste om te zien? Voor kleine Robin geldt dit allemaal niet. Die heeft z’n kleine broertje allang in z’n hart gesloten!