Geld zat…

Het gaat goed met Nederland, we klimmen langzaam uit de recessie. Oh toch niet, we moeten fors extra bezuinigen. Maar het vertrouwen van de consument is gestegen. Oh wacht, maar de koopkracht is flink naar beneden gesodemieterd. Weet je, het gaat wat ver om te zeggen dat ik geld zat heb, maar ik bén geld wel spuugzat.

Kwijt…
Los van het feit dat ik werkelijk geen idee heb of het nou de goede kant op gaat met onze economie of niet (sterker nog, ik denk dat zelfs de mensen die het zogenaamd weten, het niet weten), heb ik eigenlijk vooral geen zin meer om er over na te denken. In 2007, toen die gezellige crisis zich voor het eerst aandiende, had ik een winkel, een kantoor met vier man in dienst en fijn kantoorpand, vijf meter van mijn huis. Inmiddels heb ik geen winkel en geen personeel meer, het kantoor is weg en ik typ mijn stukjes weer ouderwets vanaf mijn zolder.

Angst
Erg vind ik dat niet, het heeft me gedwongen om me te focussen, een gerichte koers te varen in plaats van duizend dingen tegelijk te doen. Maar sinds 2007 zit die angst er wel goed in. Ben ik volgende maand in staat mijn hypotheek te betalen, wat als mijn klussen wegvallen? Het is geen irreële angst, ik heb zo veel mensen om me heen hun baan zien verliezen en lang niet iedereen komt op z’n pootjes terecht.

Angst is echter een hele slechte raadgever (en sowieso de motor achter die hele crisis) en een klein rekensommetje deed me onlangs schrikken. Als dit hele circus begon in 2007, dan zitten we met z’n allen al een jaar of zeven te bibberen. Dat is twee kleuters lang man! Hoe zonde is het om zeven jaar van je leven zo zinloos in de prullenbak te gooien? Maarja, aan de andere kant, laat je hart je hoofd er maar eens van overtuigen dat hij niet bang moet zijn. Angst is een emotie en daar Ratelband je je niet zomaar even onderuit.

Geld, geld, geld, geld geld!
Maar sowieso, sla de krant eens open. Schadevergoeding voor de Fyra, tips voor een goedkope uitvaart, een rel over een incassobureau dat foto’s maakt van nummerborden van schuldenaars, stijgende huizenprijzen, een recordsalaris voor Ashton Kutcher. Gewoon een greep uit de voorpagina. Geld, geld, geld, geld geld! Het lijkt soms echt alsof er werkelijk niets anders meer is en tja, als alles is gebaseerd op financiën, dan komt zo’n crisis hard aan.

Ik denk dat ik al die berichten gewoon maar niet meer moet lezen. Ik besluit vandaag gewoon dat het goed gaat met Nederland. Voorzichtig en zuinig zijn – maar ook weer niet té zuinig – de angst overboord, want áls het misgaat met ons, dan zitten we in ieder geval niet alleen in dat schuitje. Als er ooit een tijd was waarin iedereen het begrijpt als je op je gat gaat, dan is het nu wel. Die crisis kan van mij de pot op. Lekker buiten wandelen, spelen met Robin, me druk maken om de zaken die er echt toe doen. Geld mag pas weer op visite komen zodra het zich leert gedragen. Of nooit. Ook prima.

Beeld: swissmacky / 123RF Stockfoto