Gelukkig 30 december!

Het is best zielig voor mijn zoontje Matthijs om 2013 een klotejaar te noemen, aangezien het ’t jaar is waarin hij geboren is. Maar zijn geboorte (plus nog wat andere geboorten in de familie) was wel zo’n beetje het enige hoogtepuntje dat ik zou kunnen opnoemen als men vraagt wat ik van 2013 vond.

Ik hoef niet op te noemen wat er allemaal mis is gegaan dit jaar, daar heb ik jullie immers in alle voorgaande blogs al mee lastiggevallen. Dat is namelijk stiekem ook zo fijn aan bloggen, of er nu iemand luistert (leest) of niet, je kunt toch gewoon lekker je verhaal doen, je ei kwijt en het gaat niet eens af van je eigen risico.

Niet-december
Eigenlijk heb ik een enorme hekel aan oud en nieuw. Ik heb er nooit precies een vinger op kunnen leggen, maar wanneer de 31e van december nadert, krijg ik letterlijk moeite met ademhalen. Dat naderende einde van het jaar heeft een enorm beklemmend effect. Ik vind december zó leuk, zó gezellig en ik steek er zó veel energie in, dat de maand die daarop volgt echt enorm deprimerend is. Januari? Ze zouden het beter niet-december kunnen noemen, want dat is het in feite. Als ik dit vroeger uitsprak, kreeg ik van mijn moeder altijd op mijn flikker, want het leven is elke dag bijzonder, elke dag die je verspilt is er eentje die nooit meer terugkomt, en je moet dankbaar zijn voor de dagen die je gegeven zijn. Dat is absoluut waar, en mijn moeder zou haar leven hebben geven om nog een paar dagen van het leven te mogen genieten (goed, dat zou dan vrij nutteloos zijn), maar een gevoel is een gevoel. December en januari zijn voor mij als een doos chocolaatjes. Als je die doos vol genot, plezier en liefde hebt leeggegeten, kun je wel zeggen dat je ‘ook de lege doos moet koesteren en daarvan moet genieten’. En dat je dan… ach hoepel toch op. Een lege doos is stom, geen reet aan, en heel deprimerend. Januari is mijn lege doos, al mijn chocolaatjes waren in december al op.

Lege doos
Toch kijk ik dit jaar stiekem een beetje uit naar de lege doos. Waarom? Omdat dit jaar dus grotendeels rampzalig was, en ik blij ben als ik er een streep onder en een punt achter kan zetten. Boek dicht, nieuw hoofdstuk. Want dat is dan wel weer een voordeel van een lege doos, hij biedt ook een wereld aan mogelijkheden, mogelijkheden die ik van plan ben met beide handen aan te grijpen volgend jaar. Minder werken, meer liedjes, en een tweede roman, in een wereld die in december hopelijk nog net zoveel mensen telt die ik liefheb als vandaag, en wellicht nog een paar meer.

In principe is het natuurlijk dikke onzin, je gevoel laten bepalen door een datum. 13 mei was ook een nieuw jaar, tenminste, als je op die dag begon met tellen. Als mijn zoontje Robin zich heeft misdragen en ik stuur hem naar bed, dan verlaat ik nooit de kamer zonder hem te zeggen dat, ook al eindigde vandaag niet zoals we beiden hadden gewild, er morgen weer een nieuwe dag is, met nieuwe kansen. Misschien moet ik dat advies zelf ook maar eens ter harte nemen. Want dat ik morgen nog besta om van de dag te genieten, is niet zeker, maar een stuk zekerder dan over 365 dagen!

Gelukkig 30 december!