Géza schrijft: ‘Juist nu lijken mijn ouders zich nergens druk om te maken’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Al mijn klasgenoten mochten al een paar jaar op eigen houtje naar school fietsen. Ik niet. Als het aan mijn ouders had gelegen, hadden ze me in de zesde klas van het gymnasium nog naar school gebracht. Op m’n tiende vroeg ik ze om me op de hoek van de straat te laten gaan en mij zo de grootst mogelijke vernedering te besparen. ‘Doe voorzichtig’, ‘pas op jezelf’ en ‘blijf gezond’ werd me elke dag meermaals toegefluisterd. Voortdurend moest ik ze beloven niet te vergeten mijn fietslichtjes aan te doen, nooit in een auto te stappen bij iemand die gedronken had en vooral mijn leven niet in gevaar te brengen door stoer te doen voor anderen. Dat was helemaal nergens voor nodig, ik was immers cool genoeg. Vonden zij.

Het is niet vreemd dat mijn ouders altijd bang zijn geweest voor de dood; van beiden werd bijna de hele familie vermoord in de Tweede Wereldoorlog. Als ik aan mijn vader vraag waarom hij zo bang is om te overlijden, antwoordt hij: ‘Ik wil gewoon niets missen. Het leven is veel te leuk en wie moet anders ál die kranten lezen?’ Terwijl mijn moeder vooral bang is om vergeten te worden: ‘Denk je dat er verhalen over mij verteld zullen worden? Ik hoop zó dat jullie je al mijn leuke eigenschappen blijven herinneren.’ Altijd weer beloof ik mijn vader dat ik zijn kranten zal lezen en mijn moeder verzeker ik dat mijn vrienden en ik haar tot het einde der tijden zullen blijven imiteren. Merkwaardig is het dat nu mijn ouders met
het rondgaande coronavirus écht reden hebben tot bezorgdheid – mijn vader is 81 en mijn moeder 72 – ze zich nergens zorgen om lijken te maken.

Een week geleden wilde mijn vader nog naar Wenen vliegen om research te doen voor zijn nieuwe film Siegfried. En mijn moeder, die psychotherapeute is, vond het geen enkel probleem om mensen aan huis te blijven ontvangen. Nu moet iedereen van het RIVM zo veel mogelijk thuisblijven en social distance houden, maar mijn ouders zijn niet van plan de huishoudster af te bellen. ‘Rose is intelligenter dan de meeste mensen die ik ken,’ zegt mijn vader geïrriteerd via FaceTime. Ik leg hem uit dat COVID-19 vooralsnog weinig rekening lijkt te houden met de intelligentie van mensen. Hij is echter geenszins van plan naar mij te luisteren en buldert: ‘Je wilt toch hopelijk niet dat ik ook al mijn afspraken met de producenten ga afzeggen?!’ Ik verlies mijn geduld en schreeuw terug: ‘Ben je helemaal gek geworden, papa? Heb je de beelden uit Italië niet gezien? Daar laten ze iedereen boven de tachtig gewoon creperen, hoor!’ Mijn vader loopt stampvoetend de kamer uit, terwijl mijn moeders gezicht in het scherm verschijnt: ‘Laat hem maar even. Hij kan hier niet zo goed tegen. Hij wil gewoon films blijven maken. Dat is zijn remedie voor alles.’ Ik zucht: ‘Mama, ik wil ook dat hij films blijft maken. Maar juist daarom moeten jullie nu even thuisblijven en niemand binnenlaten. Doe voorzichtig en blijf gezond.’ Op dat moment realiseer ik me dat voor het eerst in al die jaren de rollen zijn omgedraaid.

Lees ook: Géza schrijft: ‘Ik voel mijn wangen roodkleuren en heb acute spijt van mijn egotrip’

Foto Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-14. Dit nummer ligt t/m 7 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «