Géza schrijft: ‘Ik heb een ontembaar verlangen bemind te worden door iedereen’

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

We leren van kleins af aan te denken in goed en kwaad. De goedzakken tegen de slechteriken. Bij de kwestie in de Gazastrook ligt dit echter zó ingewikkeld, dat het gevaarlijk is met een vinger één kant op te wijzen. Ik kan alleen maar op mijn eigen gevoel afgaan, maar ben me er ook van bewust dat ik de situatie met een gekleurde bril bekijk. Als kind geneerde ik me voor mijn Joods-zijn. Ik weet nog steeds niet helemaal waarom. Misschien omdat ik om me heen een onuitgesproken antisemitische tendens kon bespeuren en de ouders van mijn Hollandse klasgenootjes vaker kritisch waren over de Israëliërs dan de Palestijnen. Ik antwoordde, zoals het een ware Joodse jongen betaamt: ‘Na al het leed dat wij hebben meegemaakt, gunnen jullie het ons nog steeds niet dat er een plek is waar Joden veilig kunnen wonen.’

‘Er zit dus bij mij, net als bij veel andere Joden, een angst niet te mogen bestaan’

Ik kroop dus, niet geheel onterecht overigens, in de slachtofferrol. Sinds jaar en dag voel ik bij mezelf een bewijsdrang te mogen bestaan. Het is geen toeval dat ik altijd de schijnwerpers heb opgezocht. Al jaren heb ik een ontembaar verlangen bemind te worden door alles en iedereen. Het is wellicht psychologie van de koude grond, maar dit kan iets te maken hebben met het feit dat het Joodse volk duizenden jaren in ballingschap heeft geleefd en de rest van de wereld ons vaak liever kwijt dan rijk was. Er zit dus bij mij, net als bij veel andere Joden, een angst niet te mogen bestaan. En juist omdat dit voor veel Joden zo’n beladen onderwerp is, lijkt de discussie omtrent het Midden-Oosten er eentje die nauwelijks besproken mag worden. Gisteravond zaten bij mijn ouders aan tafel allemaal Joodse mensen die kwaad waren op Raoul Heertje, omdat hij zich in hun optiek tegen Israël heeft gekeerd met de documentaire Het Israël van Heertje en Bromet. Raoul studeerde dertig jaar geleden in Israël en heeft toen teleurgesteld het land verlaten, omdat hij vond dat de Palestijnen onrecht werd aangedaan. Nu keert hij voor de film terug naar het beloofde land om te zien hoe het er heden ten dage voorstaat.

‘Een volk zonder land dat naar een land zonder volk ging. Zo is het ons altijd verteld’

Terwijl ik naar de docu kijk, hoop ik de hele tijd dat Raoul tot de conclusie zal komen dat de Joodse Israëliërs geen blaam treft en dus tóch de ‘goeien’ blijken te zijn. Een volk zonder land dat naar een land zonder volk ging. Zo is het ons altijd verteld, maar ook dit sprookje blijkt te mooi om waar te zijn. Geen van zijn vroegere studiegenoten weet zich raad met Raouls vragen. Allen voelen zich aangevallen, nog voor ze überhaupt geluisterd hebben. En ook ik weet de antwoorden niet, maar één ding is zeker: Israël en Palestina zijn als een gescheiden echtpaar dat niet meer door één deur kan, maar wel in hetzelfde huis zal moeten blijven wonen.

Lees ook:
Geza schrijft: ‘Dat was vast de reden dat ik als laatste van mijn vrienden ontmaagd ben’ 

Géza’s column komt uit VIVA-2020-07. Dit nummer ligt t/m 18  februari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven