Geza schrijft: ‘Maar dan zegt mijn beste vriendin: ‘Dat plotseling verdwijnen is wel echt kwetsend Geez’’

géza schrijft

Geza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Iedereen roddelt. Het zit nou eenmaal in de natuur van de mens. In mijn eigen vriendengroep zie ik hoe wij vaak de tijd doden door een afwezig groepslid uitgebreid door de mangel te halen. Telkens weer worden iemands meest merkwaardige eigenschappen besproken, maar zelden neemt men de moeite de desbetreffende persoon daarop aan te spreken. Opeens vraag ik me af wat erover mij gezegd wordt wanneer ik schitter door afwezigheid. Ik besluit het mijn vrienden op de man af te vragen: ‘Wat zeggen jullie nou over mij als ik er niet ben? Wat zijn mijn hinderlijke kwaaltjes?’
Ongemakkelijk verschuilen mijn vrienden zich achter een reeks complimenten en vleiende woorden, alvorens de eerste een stap op het gladde ijs zet: ‘Je bent natuurlijk ontzettend lief en luistert altijd goed. Maar dat is tevens je probleem. Je kunt mensen het gevoel geven dat ze de hele wereld voor je zijn en dan vervolgens compleet verdwijnen.’

‘Je bent een tikkeltje verwend en heel koppig’

Ik spits mijn oren, dit zou weleens interessant kunnen worden. ‘Je reageert nooit in de groepsapp’ roept iemand verongelijkt. Ik wil me verdedigen door te zeggen dat ik groepsapps haat en dat ik mijn hele leven zou kunnen vullen met het beantwoorden ervan. Maar ik weet dat ik hierom gevraagd heb en dus stil moet blijven zitten, terwijl ik geschoren word.
‘Je bent een tikkeltje verwend en heel koppig.’ Daar lijken ze het unaniem over eens, want driftig knikt iedereen enthousiast zijn hoofd. ‘Je bent nogal klein, waar je niets aan kunt doen, maar het is wel irritant.’ We moeten lachen, maar dan zegt mijn beste vriendin: ‘Dat plotseling verdwijnen is wel echt kwetsend Geez.’
Ik val stil, voel de natuurlijke drang om een legitiem excuus te verzinnen, maar de serieuze blikken van de groep, verraden dat dit geen enkel nut zal hebben. Een gevoel van spijt dat ik de vraag gesteld heb, maakt zich van me meester. Kritiek is handig als je er vervolgens iets mee kunt, maar ik weet dat ze de vinger op mijn zere plek hebben gelegd en dat ik dit niet zomaar zal kunnen veranderen. Tegenwoordig als ik merk dat ik per toeval met een vreemde in een te diep gesprek verzeild raak, voel ik me verplicht om te vermelden dat ik er een handje van heb om een avondje ‘verliefd’ te raken. Ik kan me compleet verliezen in iemand; binnen een uur een zielsverwantschap voelen, maar de volgende dag ben ik hoogstwaarschijnlijk weer spoorloos. Het gevoel verdwijnt niet, maar de hectiek van het leven sleurt me dan weer mee. Het is wellicht te wijten aan de voortdurende zoektocht naar iets existentieels. Ieder gesprek moet over iets zinnigs gaan. Maar waarom eigenlijk? Mijn vrienden roddelen inmiddels alweer over iemand anders, maar het onrustige gevoel dat ik heb gaat niet meer weg en ik moet denken aan een liedje van de Dijk: Ik heb een groot hart. Dit hart, is zo groot. Het wordt nog m’n dood.

Lees ook:
‘Ik weet me geen raad met het verdriet dat ik voel’

Géza’s column komt uit VIVA-2020-03. Dit nummer ligt t/m 21 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven