Géza schrijft: ‘Ik wil mijn enthousiasme tonen door een flinke fooi boven op de rekening te pinnen’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Saint-Paul-de-Vence is een oud kunstenaarsdorpje in het zuiden van Frankrijk. Ik had er nog nooit van gehoord, maar per toeval stuitten mijn vriendin en ik op een Airbnb in dit dorp. De aaneenschakeling van files zorgt voor een flink gespannen sfeer in de auto, maar die verdwijnt zodra we een heuvel oprijden en een bord met daarop Bienvenue à Saint-Paul-de-Vence zien staan.

De vrouw van wie we het appartement huren, heeft al aangekondigd dat de weggetjes naar het huis een tikkeltje nauw zijn. Zo’n honderd meter voor onze bestemming komt er een paniekerig geluid uit de antieke Saab, dat gepaard gaat met een ondefinieerbare stank. Snel zet ik de auto uit en trek ik de motorkap open. Ik draai aan alle dopjes en gluur quasi-deskundig door de pijpen om te zien of er iets bijgevuld had moeten worden. Inderdaad blijkt de motorolie op en dus haast ik me naar de kofferbak, waar god zij geprezen een reserveflesje ligt. Opgelucht tuft de wagen verder richting de parkeerplaats, waar de lieverd een paar dagen op adem kan komen.

Saint-Paul-de-Vence blijkt schitterend, maar kent weinig authentiek leven meer; geen bakkers, groenteboeren of boekenwinkeltjes, alleen maar souvenirwinkeltjes die gebruikmaken van de artistieke reputatie van het dorp. Ik kan me goed voorstellen dat het hier veertig jaar geleden geweldig was, maar op dit moment bekruipt me het gevoel dat we in het Venetië van de Côte d’Azur beland zijn.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Ze vertrok geen spier en gaf zonder na te denken een kus op mijn wang’

Op de laatste avond eten mijn vriendin en ik in het beroemde restaurant van Hotel La Colombe d’Or. Deze plek kreeg faam doordat veel grote kunstenaars zich hier verzamelden. Het hotel hangt vol met werken van Picasso, Miró, Braque en de Nederlander Kees van Dongen. Zij betaalden hun rekeningen vaak in natura, lieten dan een schilderij of beeld achter in een ruil voor een paar weken, soms zelfs maanden logeren.

We hebben ons flink uitgedost – ik heb mijn meest flamboyante blouse aangetrokken – en opgewonden nemen we plaats in de tuin. Deze plek heeft zijn glamour nog niet verloren. Ik doe alsof ik naar de wc ga, maar stiekem glip ik het hotel in om de werken van al die giganten te bewonderen. Zelfs bij het zwembad staat een kunstwerk van de beroemde Calder te pronken in het maanlicht.

Aan het einde van een verrukkelijke avond wil ik mijn enthousiasme tonen door een flinke fooi boven op de rekening te pinnen. De ober die de hele avond overdreven vriendelijk was, vertelt dat de tip alleen in cash gegeven kan worden. Wanneer ik mij verontschuldig voor het feit dat we dat niet op zak hebben, scheurt hij de pinbon af, gooit hem op tafel en loopt hij weg zonder verder iets te zeggen. Verbijsterd kijken mijn vriendin en ik elkaar aan. Gelukkig rijden we morgenochtend weg; op zoek naar een dorp dat nog niet ontdekt is.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-38. Dit nummer ligt t/m 22 september in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«