Géza schrijft: ‘Nooit was mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht zo pijnlijk zichtbaar geworden’

géza weisz

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

‘Het gunstige aan deze tweede lockdown is dat ik eindelijk weer de kans krijg om een inhaalslag te maken op het gebied van series. Volgens Netflix moet ik nu eerst The queen’s gambit zien en vanzelfsprekend vertrouw ik op het algoritme van mijn betaalzender. De achtdelige serie neemt de kijker mee terug naar de roaring sixties, een periode waar ik absoluut een sucker voor ben, want mijn favoriete klederdracht, heerlijke muziek en geweldige auto’s in overvloed.

We volgen de negenjarige Beth Harmon, die opgroeit in een weeshuis vol meisjes. Beth, een bijzonder intelligent kind, treft op een ochtend haar conciërge aan in de kelder, met een schaakbord. Ze dwingt de stugge man haar het spel te leren en de jonge Beth blijkt over een gigantisch talent te beschikken, dat ze vooral ’s nachts verder ontwikkelt. Ik heb een zwak voor verhalen over uitzonderlijke talenten. Na het zien van de documentaireserie over Michael Jordan kocht ik meteen een basketbal en vandaag loop ik met een gloednieuw schaakbord de spelletjeswinkel uit.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Ik ging de rest wel even vertellen hoe je een restaurant moet runnen’

In geen vijftien jaar heb ik een schaakbord aangeraakt; de laatste keer dat ik me eraan waagde, was tijdens het klassentoernooi bij ons op de middelbare school. Ik was een weinig gemotiveerde student, maar gedurende deze week leefde ik helemaal op. Ik wilde geen seconde van het toernooi missen en dus schreef ik me in voor toneel, muziek, eloquentia, entertainment, estafette, voetbal, basketbal, volleybal en schaken. Dat laatste was – zeker op een gymnasium waar bijna iedereen intelligenter was dan ik – niet zonder risico.

Mijn ervaring reikte niet verder dan wat jaarlijkse vakantiepartijtjes tegen mijn vader en een blauwe maandag schaakles op de basisschool. Ik begon het toernooi niet slecht en won mijn eerste partij overtuigend. Het tweede duel leek op een remise af te stevenen, tot mijn tegenstander, door een slordig eindspel alsnog de handdoek in de ring moest gooien. Tot grote verbazing van mijn klasgenoten won ik ook de derde partij en kwam ik als winnaar uit de poule. In de halve finale kwam ik tegenover een ietwat stille, zelfingenomen jongen uit een klas boven mij te zitten.

Hij keek me nauwelijks aan toen hij fluisterde: ‘In hoeveel zetten wil je dat ik je versla?’ Een beetje geagiteerd door zijn brutaliteit, maar ook nieuwsgierig naar zijn talent antwoordde ik: ‘Vijfentwintig’. De jongen bleef onverstoord naar het bord staren en vroeg toen: ‘Met welk stuk wil je dat ik je mat zet?’ Ik dacht even na voor ik besloot dat een pion het meest ingewikkeld zou zijn om mee te worden verslagen. Zo geschiedde het dat ik na precies vijfentwintig zetten mijn koning moest omgooien, nadat hij zijn pion had verplaatst. Nooit eerder was mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht zo pijnlijk zichtbaar geworden. En al duurt deze lockdown nog een jaar of tien: sommige dingen zal ik nooit leren.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-47. Dit nummer ligt t/m 24 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«