Géza schrijft: ‘Als een kleine welp blijf ik minutenlang in mijn moeders liefdevolle houdgreep gevangen’

géza schrijft

Géza Weisz (33) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Zenuwachtig wandel ik door een ietwat grimmige wijk, op zoek naar een testlocatie. Dankzij Google Maps vind ik mijn bestemming. Ik blijk niet de enige te zijn: tientallen mensen staan geïrriteerd, op anderhalve meter van elkaar, te wachten in een ellenlange rij. Ik vraag de laatste man van deze gezellige polonaise of je ook in de rij moet staan als je een afspraak hebt gemaakt. Hij knikt en verzucht dat iedereen hier een afspraak heeft. ‘Je bent niet de enige met klachten, jongen.’

Ik heb geen energie om hem uit te leggen dat ik helemaal geen klachten heb, maar graag mijn ouders wil bezoeken omdat het mijn verjaardag is, dus mompel ik: ‘Oké, bedankt meneer’ en sluit achter hem aan. Ondanks de onderlinge afstand en het feit dat iedereen een kapje draagt, word ik behoorlijk nerveus van het vele hoesten en proesten om me heen. Als je nog geen Covid hebt, dan krijg je het hier wel, denk ik bij mezelf. Na nog geen twee minuten besluit ik dit superspread-event te laten schieten en stiefel ik weer richting auto. Mijn tante is dokter en dus bel ik haar met de vraag of ik even mag langskomen voor
een sneltest. ‘Natuurlijk, je bent tenslotte jarig,’ zegt ze en niet veel later zit ik aan haar keukentafel en verdwijnt een langwerpig voorwerp steeds dieper mijn neus in.

Lees ook:
Géza schrijft: ‘Hij was gewoon een laffe hond!’, roep ik geïrriteerd

Het voelt alsof ie elk moment mijn hersenen kan bereiken. De tranen springen in mijn ogen. Echte pijn is het niet, maar prettig is anders. Na een paar seconde trekt mijn tante het staafje er weer uit. Mijn afgenomen slijm wordt toegevoegd aan een vloeistof in een doorzichtig buisje, die na kort schudden op een wit langwerpig testertje wordt uitgeknepen. Al na tien minuten laat ze me vrolijk het schermpje zien, waarop slechts één streepje is verschenen. ‘Gefeliciteerd!’ zegt ze, terwijl ze me de negatieve test overhandigt. Ik veeg de tranen van mijn gezicht en bedank haar vriendelijk voor dit geweldige cadeau.

Dan race ik naar mijn ouders, die het hele huis hebben volgehangen met slingers. Er staat een frambozen-meringue-taart op tafel waarop vierendertig kaarsjes branden. Voor het eerst in bijna een jaar omhels ik mijn moeder. Als een kleine welp blijf ik minutenlang in haar liefdevolle houdgreep gevangen. Ik snuif nog even goed de vertrouwde moedergeur in me op voordat ik haar loslaat. Dan is het voorhoofd van mijn vader aan de beurt, die ik geheel volgens onze traditie van een stevige kus voorzie. Hij pakt mij op zijn beurt vast en spuugt me – bijgelovig als we zijn – drie keer af. Met een ‘Tffft, tffft, tffft’ geeft hij mij zijn zegen en wenst hij mij een mooi jaar toe. ‘In gezondheid!’ roept mijn moeder vanuit de keuken. ‘Dat jullie er getuigen van mogen zijn!’ lach ik, terwijl ik me realiseer dat ook ik met de jaren sentimenteler word.

Beeld: Rachel Schraven

Géza’s column komt uit VIVA-2020-02. Dit nummer ligt t/m 19 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«